________________
तन्दुलवैचारिकप्रकीर्णकम्
[ ४६ यस्यां यद् भवति तदाहदसगस्स उवक्खेवो वीसइवरिसो उ गिण्हई विज्जं । भोगा य तीसगस्स य चत्तालीसस्स य विन्नाणं। ४२॥ पण्णासगस्स चक्खू हायइ सहिक्कयस्स बाहुबलं । भोगा य सत्तरिस्स य असीइगस्सा य विनाणं॥४३॥ नउई नमइ सरीरं वाससए जीवियं पुणो चयइ । कित्तिओऽत्थ सुहो भागो दुहो भागो य कित्तिओ॥४४॥ जो वाससयं जीवह, सुही भोगे य भुजह । तस्सावि सेविउं सेओ, धम्मो य जिणदेसिओ॥४५॥ किं पुण सपञ्चवाए, जो नरो निच्चदुक्खिओ ?। सुट्टयरं तेण कायव्वो, धम्मो य जिणदेसिओ ॥४६॥ नंदमाणो चरे धम्म, वरं मे लठ्ठतरं भवे । अनंदमाणोऽवि चरे, मा मे पावतरं भवे ॥४॥ नवि जाई कुलं वावि, विजा वाऽवि सुसिक्खिया । तारे नरं व नारिं वा, सव्वं पुन्नेहिं बड्डई ॥४८॥ पुन्नेहिं हीयमाणेहिं, पुरिसगारोऽवि हायई।। पुन्नेहिं वड्डमाणेहिं, पुरिसगारोऽवि वडई ॥४९॥
'दसग.' दशकस्य-दशवर्षप्रमाणस्य जीवस्य 'उवखेवो' त्ति वालोत्पाटनं मुण्डनमिति लोकोक्तिः, उपलक्षणत्वादन्यदपि प्रथमावस्थाभवी महोत्सव विशेषो ज्ञेय इति १,