________________
बिइओ उद्देसओ
१११. तय सं व जहाति से रयं, इति संखाय मुणी ण मज्जती गोतण्णतरेण माहणे, अहऽसेयकरी अन्नेसि इंखिणी ॥ १ ॥
११२. जो परिभवती परं जणं, संसारे परियत्तती महं ।
अदु इंखिणिया उपाविया, इति संखाय मुणी ण मज्जती ॥ २ ॥
११३. जे यावि अणायगे सिया, जे वि य पेसगपेसए सिया । जे मोणपदं उवट्ठिए, णो लज्जे समयं सया चरे ॥ ३ ॥
११४. सम अन्नयरम्मि संजमे, संसुद्धे समणे परिव्वए ।
जे आवकहा समाहिए, दविए कालमकासि पंडिए ॥४॥
११५. दूरं अणुपस्सिया मुणी, तीतं धम्ममणागयं तहा ।
पुट्ठे फरुसेहिं माहणे, अवि हण्णू समयंसि रीयति ॥ ५ ॥
११६. पण्णसमत्ते सदा जए, समिया धम्ममुदाहरे मुणी ।
सुहुमे उ सदा अलूस, णो कुज्झे णो माणि माहणे ॥६॥ ११७. बहुजणणमणम्मि संवुडे, सव्वट्ठेहिं णरे अणिस्सिते । हरए व सया अणाविले, धम्मं पादुरकासि कासवं ॥७॥
११८. बहवे पाणा पुढो सिया, पत्तेयं समयं उवेहिया ।
जे मोणपदं उवट्ठिते, विरतिं तत्थमकासि पंडिते ॥ ८ ॥
११९. धम्मस्स य पारए मुणी, आरंभस्स य अंतए ठिए । सोयंति य णं ममाइणो, नो य लभंति णियं परिग्गहं ॥९॥
30
