________________
२०
ઉદ્યોતની જેમ ક્ષણવારમાં ચાલ્યા ગયા. એટલે શ્રેણિક રાજાએ ભગવંતને પૂછ્યું કે-હે પ્રભુ ! એ કછી કાણ હતા ? તે કહા, જે દુરાશયે તમારી પણ એ રીતે આશાતના કરી. આટલા સમુદાયમાં પણ તે ખરેખર શિરચ્છેદની શિક્ષાને પાત્ર હતા.' પ્રભુ મેલ્યા કે—“હે રાજેદ્ર ! એણે આશાતના નથી કરી, પણ ચંદનરસથી વિલેપન કર્યું છે” વળી તે જે વાકયા આલ્યા, તેના ભાવા તથા તે દેવના 'અ'ધ પણ ભગવંતે શ્રેણિક વિગેરેને મૂળથી કહી સંભળાવ્યા. કહ્યુ છે કે-કેટલાકને મરવુ એ શ્રેય છે, કેટલાકને જીવવુ શ્રેય છે, કેટલાકને અને શ્રેય છે અને દર દેવના આશન પ્રમાણે કેટલાકને જીવન તથા મરણ અને અહિતકર છે. હવે અહીથી એ ચવીને મહાવિદેહમાં માસે જશે.” આ પ્રમાણે સાંભળીને વિસ્મયથી વિકસ્વર થતા લાકા પાતપાતાના સ્થાને ગયા.
આ પ્રમાણે શ્રીનેિશના ધ્યાનમાત્રનું ઉત્તમ ફળ સાંભળીને હે ભવ્ય જનેા ! તે જિનેશના ધ્યાનમાં જ તમે પ્રયત્ન કરા, કે જેથી તમને મેાક્ષની પ્રાપ્તિ થાય.”
સાતમે ઉપદેશ
જિનેશ ભગવ ́તની કરેલ અલ્પ પૂજા પણ શુ પ્રાણીઓને મોઢુ ફળ નથી આપતી ? કારણકે કૂષ્માંલતા નાની છતાં પણ પેાતાના આશ્રિત જનાને તે ઉત્તમ ફળ આપે છે. આ સબંધમાં ગુજ રભૂમિના એક રક્ષણકર્તા અને પરમ શ્રાવક તથા ચૌલુકય વંશ વિભૂષણ એવા કુમારપાલ રાજાનું દૃષ્ટાંત કહેવામાં આવે છે.
