________________
૧૫૭
‘અરે ! મૂખ ! આ તેં અલ્પ શા માટે લીધું ? વિના પ્રયત્ને હાથ ચડેલ ધનને કાણુ મૂકી દે? માટે આજે હું ત્યાં જઈશ અને યથેચ્છિત ધન લાવી દારિદ્રયને દૂર કરીશ, કારણ કે તારા જેવા તેવી કાળજી કરતા નથી; એમ કહીને લાભના ક્ષેાભને વશ થયેલા તે શ્રેષ્ઠી ઉઠયા અને ત’દુલમસ્ત્યની જેમ તે દિવસે તેના ધ્યાનમાંજ લીન હ્યો. પછી રાત્રે પૂર્વ પ્રમાણે તે કાષ્ઠમાં પેઠા, અને તે બંનેની સાથે પ્રયાણ કરીને તે પ્રદેશમાં પહોંચ્યા. ત્યાર પછી ત્યાંથી નીકળીને પુત્ર કહેલ નિશાનીને મનમાં સંભારતાં તેણે સાક્ષાત્ સુવર્ણના પર્યંતની જેમ ઈટાના પાક જોયા. તેને જોવાથી શ્રેષ્ઠી દૃષ્ટ થા અને અસ'તુષ્ટ થઈ તે ઇટા એટલી બધી લીધી કે જેથી તે પેાતે ત્યાં મહાકલ્ટે સમાઈ શકયા. પછી વખ્ત થતાં તે સાસુ વહુ પણ પેાતાના નગર તરફ ચાલી અને જેટલામાં સમુદ્ર ઉપર આવી, તેવામાં વહુએ કહ્યું કેઃ—હે માત ! આજ ગમે તે કારણથી આ કાષ્ઠ બહુ ભારે લાગે છે. તેથી તે સત્વર આગળ ચાલી શકતુ નથી ! એટલે સાસુએ કહ્યું કેઃ—અરે ! એને મૂક, અહી જ પડતું અને જે આ તરત દેખાય છે, તે કાષ્ઠ લઇલે, કે જેથી આપણે તરત પોતાના નગરે પહેાચીએ આ પ્રમાણે સાંભળીને ભયભીત થઈ શ્રેષ્ઠી ખેલ્યા કેઃ—મને સમુદ્રમાં નાખી ન દેશે ! પછી અન્યોન્ય ખ‘ભચર કરવા પાષં આવતા કયાંથી ? ' આથી તે અત્યંત કોપાયમાન થઈ અને વિગેાપનના ભયથી કાઇ સહિત તેને ત્યાં ત્યાગ કરીને તે ઘરે આવી. ગ્રંથાંતરમાં પણ કહ્યું છે કે:--
અતિલાભ ન કરવા, તેમ લેાભના ત્યાગ પણ ન કરવા. અતિ લાભમાં લપટાઈને સાગર શેઠ સાગરમાં પડયા.’
પછી અનુક્રમે વૃત્તાંત જાણવામાં આવતાં તે પુત્ર પણ તેમનાથી ભય પામી પ્રવ્રજ્યા લઈને સુખભાજન થયા.
