________________
४७
“સપ્તમ ભાવના અષ્ટક ” ૧ પુણ્યશાળી–પંડિત પુરૂએ હૃદયમાં સમતા ધારણ કરીને આ પરિહરવા ગ્ય છે કેમકે એ (આ ) અત્યંત ઉછું ખેલ છતા આત્માની ગુણ લક્ષમીને લેપ કરવા. સમર્થ થાય છે.
• ૨, કુગુરૂએ જોડેલા અને કુમતિથી પ્રેરાએલા એ આવે મેક્ષ માર્ગને તજી દુષ્ટ કિયાવડે ઉલટા સંસાર વૃદ્ધિને માટે અધિક યત્ન કરે છે. - ૩, વિષયને વશ થયેલા વિરતિ શુન્ય જ આ લેકમાં તેમજ પરલેકમાં કર્મ વિપાક જન્ય અવિચ્છિન્ન વિસ્તાર પામેલાં સેંકડે દુઃખને સહ્યાં કરે છે.
, હાથી, મચ્છ, મધુકર, અને મૃગાદિક બાપડા પરિણામે વિરસ એવા વિષય વિનેદમાં રસવડે વિવિધ વેદનાને સહન કરે - છે. જ્યારે તે બાપડા એક એક ઈદ્રિયના વિષયને વશ પર વિડંબના પામે છે તે જે પાંચે ઈદ્રિને આધીન બની રહ્યા છે તેમના કેવા હાલહવાલ થશે ? એમ વિચારી વિચક્ષણ ભવભિર જનોને વિષય સુખમાં આસક્ત થવું ઘટતું નથી.
૫, વિષયને વશ થએલા પ્રાણીઓ કષાયથી વ્યાપ્ત બની (મહાનરકાદિકમાં) જાય છે અને નિચે અનંતી વખત જન્મજરા અને મરણની ઘટમાળામાં ભમ્યા કરે છે.
૬, મન, વચન અને કાયાવડે ચંચળ થયેલા છે આ કરાં પાપ પંકથી ચે તરફ લેપાય છે માટે ( ચતુર) માણસે આશ્રવ જય કરવા યત્ન કરે. બીજા કાર્યથી સર્યું.
