________________
મહામુનિ શ્રી મહાવીર
૧૪પ કરતાં જિનક૫ જૂદ હોય છે, તેમજ ઉપદ્રવકારી સ્થાનેથી ચોમાસામાં પણ સાધુ-સાધ્વીને અન્યત્ર વિહાર કરવાનું શાસ્ત્રકાર મહારાજાએ ફરમાવેલ છે. એક વર્ષ લગભગ શ્રી વીર અનાર્યભૂમિમાં રહ્યા. ત્યાંના ટાઢ-તાપ ને વર્ષાના વિવિધ બળે સામે લેશપણુ મન બગાડયા સિવાય તે સઘળાનો તેમણે આત્માના પ્રકાશ વડે પરાજય કરેલો. અન્ન-જળની તેમણે સ્પૃહા નહિજ રાખેલી. આત્મામાં જાગૃત તેમને નિદ્રા સંતાવવાને હિંમત કરી જ શકતી નહોતી.
સતત વિહારને અંતે શ્રી મહાવીર આ પ્રદેશના સિદ્ધાર્થ પુર ગામે આવ્યા, ત્યાંથી કુમશ્રામને વૈશાલી થઈને વાણિજ્યગ્રામના ભુ મને પાવન કરી. આ સમયે તે ગામમાં રહેતા આનંદ નામે અવધિજ્ઞાની શ્રાવકે પ્રભુની ભક્તિભાવપૂર્વક સ્તુતિ કરી અને હવે તેમને સુરતમાં જ દિવ્યદર્શન લાધવા ધ્યાન કર્યું. આ આનંદ શ્રાવક શ્રી મહાવીરના દશ શ્રાવકેમાંને નહિ પરંતુ અન્ય જિનશાસ્ત્રપ્રેમી શ્રાવક હતે.
આ સમયે ગોશાલક શ્રી મહાવીરથી જુદો પડીને તેજોલેખ્યા સાધવાના પ્રયાસ કરવા માટે શ્રાવસ્તી નગરીએ ચાલ્યા ગયા હતા. શ્રી મહાવીરની શિતળ જીવનછાયા નીચે જડતા અમૂલ્ય અમૃત– સોથી પણ વિશેષ ગૌરવ તેને તેલેગ્યાને સિદ્ધિ પાછળ જણાયું. અને આખરે તે વિદ્યાને ઉપયોગ પડ્યું છે ? છતાં જ્યારે માનવીને. કંઈક ચમત્કાર જેવી વસ્તુ જાણવા કે જોવા મળે છે, ત્યારે તે, તે વસ્તુની પાછળ ફના થતાં સુધી અટકવામાં નાનમ સમજે છે. ધન્ય છે સ્વાર્થરંગી માનબાલને ! સ્વાર્થના આ ગુલાબી ધુમ્મસે જ માનવકુલને વિજ્ઞાનઘેલું બનાવી દીધું છે, અન્યથા આત્મામાં રમવાની એની યુગજૂની દિવ્ય સદ્ધાતિક દષ્ટિને માનવી પોતે કઈ રીતે વીચારી શકયો હોત ?
આત્માનંદને વિજ્ઞાન-વિજ્ઞાનથી વસ્તુના કલેવરને અભ્યાસ
