________________
= મારા અનુભવો
એક ફૂલ ખીલે છે ગુલશનમાં
“ગુલ ખીલતે હૈં ગુલશન મેં” ફૂલોના સ્વભાવમાં છે ખીલવું અને ફોરમને ફેલાવવું. આ ફૂલોનું સૌંદર્ય છે. આવા પરાગ-પુષ્પો જગતને સુંદરતાથી ભરી દે છે. આ ફૂલો ભગવાનનું સર્જન છે, તો માનવી પણ ભગવાનનું સર્જન છે અને ભગવાને છૂટે હાથે બન્નેને ભરપૂર આપ્યું છે, ઓછું-વતું નહીં પણ સરખું, સરખા ભાગે ! તો ફૂલો જેવી મહેક માનવી પણ પ્રસરાવી શકે છે. આત્માનું અમૃત ઠાલવી શકે છે અને નજરના પ્રેમથી દરેકને વશ કરી શકે છે. સવાલ મારો એ છે કે આજે દુનિયામાંથી આવું કુદરતનું નજરાણું માનવીના જગતમાંથી ઓસરતું કેમ જાય છે? માનવી
ક્યાં થાપ ખાઈ ગયો? માનવીની કુદરત સાથેની જુગલબંધીમાં કેમ ગાબડું પડી ગયું? વહેતી ગંગાની “માનવતા” ની નદીઓ કયા પ્રદેશમાં ગુંગળાઈ ગઈ? પ્રેમના ઝરણાંઓ તાલ અને લય ક્યાં ચૂકી ગયા? આવા પ્રશ્નો ઊઠે છે પણ સમાધાન નથી મળતું. જવાબો ખોળવા મથું છું.
આવા વિચારોના વમળમાં વહેતાં, એક સત્ય-કથા નજરે ચડી ગઈ. આ કથાના પાત્રોને કુદરતની દેન સાથે સરખાવવાનું મન થઈ ગયું. મનમાં ઉઠતા સવાલ જવાબ કંઈક અંશે આ કથાના પાત્રો આપી શકશે એમ લાગવા માંડ્યું.
કથાની ઉંમર લગભગ સો વરસ જેટલી કહી શકાય. કથાના પાત્રો આજે સદેહે નથી પણ તેઓના સ્વભાવની મીઠાશ અમર બની ગઈ છે. આજે પણ આ વાત સુગંધ પ્રસરાવી રહી છે. એક સંયુક્ત
૪૬
