________________
ભગવાન મહાવીર એ પરમવિજ્ઞાન છે, એ વાતની અહીં પ્રતીતિ મળતી.
જૈન ધર્મનાં આવાં ત્યાગ અને તપસ્યા, વ્રત અને સંકલ્પોવાળા સંયમશીલ ધર્મપૂર્ણ વાતાવરણમાં વર્ધમાનનું બાળપણ વધવા લાગ્યું. જન્મથી જ દેહનો બાંધો સુદઢ, ભરાવદાર, ઊચો અને સર્વાંગસુંદર હતો. શરીરનો વર્ણ તપાવેલા સુવર્ણ જેવો હતો. એમના શરીરના રોમેરોમમાંથી શક્તિ ઝરતી. વીરત્વ જાણે એ જન્મથી જ સાથે લઈને જન્મ્યા હતા. બીક નામની ચીજ સાથે તો જાણે એમને આંખનીય ઓળખાણ નહોતી. અતુલ પરાક્રમની પ્રેરણા એમના રોમેરોમમાંથી જાગતી અને દેહના કણેકણમાંથી શક્તિનો સ્રોત જાણે ફૂટતો.
બાળપણનો જ એ પ્રસંગ છે. જાણીતો પ્રસંગ છે. પોતાના ભાઈબંધો સાથે વૈશાલી નગરની બહારના ઉદ્યાનમાં આમલીપીપળી રમત રમાય છે. છોકરાઓ આસપાસનાં ઝાડ ઉપર સંતાઈ જવા ચઢઊતર કરે છે, ત્યાં વર્ધમાન જે ડાળ ઉપર ચડ્યો છે, ત્યાં જ થડની આસપાસ વીંટળાઈ વળેલો એક લાંબો સાપ ફૂંફાડા મારતો આગળ ધપે છે. બીજાં બાળકો તો ગભરાઈ જઈ ટપોટપ નીચે ઊતરી નાસતાં નાસતાં કહે છે : ““અરે વર્ધમાન, લાંબો મોટો સાપ છે. તું નીચે ના ઊતરતો. બને તેટલો ઉપર પહોંચી જા. અમે કોઈ મોટાને તેડી લાવીએ છીએ.'
પણ સામે પરાક્રમનો અવસર હોય અને વીરત્વ મ્યાનમાં બંધ રહે તેવું શક્ય ક્યાંથી? વર્ધમાને કહ્યું : “'દોસ્તો, ગભરાશો નહીં, હમણાં જ સાપને નસાડી મૂકું છું.' છોકરાઓ કાંઈ બોલે-કરે તે પહેલાં તો વર્ધમાને પેલા ફૂંફાડા મારતા સાપને હાથેથી જ હળવેક રહીને ઉપાડ્યો અને ઊંચકીને દૂર ઝાડીમાં રંગોળી દીધો. સાપ તો સડસડાટ ઝાડીની અંદર અદશ્ય થઈ ગયો. બીજા દોસ્તદારો તો ફાટી આંખે જોઈ જ રહ્યા, પણ જાણે
