________________
હજરત મહંમદ અને ઇસ્લામ “મારો પોતાનો લાભ-ગેરલાભ સુધ્ધાં મારા હાથમાં નથી. અલ્લાની ઇચ્છા પ્રમાણે જ થાય છે. જો મને ગેબનું જ્ઞાન હોત તો ખરેખર મને ઘણો ફાયદો થાત અને મને કોઈ પ્રકારનું નુકસાન ન થાત. હું તો કેવળ જેઓ મારી વાત માને તેમને બૂરાઈથી ડરાવનારો અને ભલાઈની ખુશખબર આપનારો છું.”
કુરેશીઓના સરદારોએ હવે બીજો કોઈ ઇલાજ ન જોયો એટલે મહંમદસાહેબના કાકા અબુ તાલિબને કહ્યું કે, જો આપ આપના ભત્રીજાને આ કામ કરતો નહીં રોકી તો તેનો અને તેને સાથ આપનારાઓનો જીવ સલામત નહીં રહે.
વૃદ્ધ અબુ તાલિબે ભત્રીજાને બોલાવીને સમજાવ્યો કે આટલા બધા લોકોને પોતાના અને પોતાના કુટુંબના લોકોના દુશ્મન બનાવી મૂકવા એ સારું નથી. મહંમદસાહેબ સમજી ગયા કે હવે કાકાજી પણ મારે માથેથી પોતાનો હાથ ઉઠાવી લેવા માગે છે. તેમણે જવાબ આપ્યો:
જેના હાથમાં મારી જાન છે તે અલ્લાના કસમ લઉં છું કે, લોકો મારા જમણા હાથ પર સૂરજ અને ડાબા હાથ પર ચંદ્ર મૂકે તો પણ અલ્લાનો હુકમ છે ત્યાં સુધી હું મારા સંકલ્પમાંથી ચળીશ નહીં.”
આમ કહીને મહંમદસાહેબ રોવા લાગ્યા અને પછી ઊઠીને ચાલ્યા ગયા. અબુ તાલિબ મુસલમાન નહોતા થયા છતાં ભત્રીજાની હિંમત અને તેનાં આંસુ બંનેની તેમના પર ઊંડી અસર થઈ. તેમણે હાશિમ કુળના માણસોને એકઠા કરીને સમજાવ્યા કે, “આપણા વિચારોનો મહંમદના વિચારો સાથે મેળ ખાય કે નહીં તો પણ તેનો જીવ બચાવવો જોઈએ. તે હંમેશાં અનાથો અને લાચારોનો મદદગાર અને સત્યવચની તથા સત્કર્મી રહ્યો છે.” અબુ લહબ સિવાયના સૌએ આ વાત મંજૂર રાખી.
તે જ દિવસોમાં હજરત ઉમરે ઇસ્લામ ધર્મનો સ્વીકાર કર્યો એ એક નોંધપાત્ર બિના હતી. ઇથિયોપિયા ચાલ્યા ગયેલા મુસલમાનો ઉપરાંત બીજા માંડ પચાસ માણસ મહંમદસાહેબ સાથે મક્કામાં હતા. તેમાંના
૧. કુરાન, ૭, ૧૮૮.
