________________
શાંતિદાસ નગરશેઠ
વળી પાછી એક ઓર સંદૂક ઉઘાડી. તેમાં પણ એક હાર. કેવળ મોતીઓને ગૂંથીને બનાવેલો હાર. - છેલ્લે બાકી રહી માત્ર એક સંદૂક. શાંતિદાસે તે ઉઘાડી નહિ. તેણે તે અકબરના હાથમાં મૂકી. તેણે કહ્યું :
જહાંપનાહ! આ સંદૂકમાં માત્ર કંગન છે. બધાં મળીને દસ કંગન છે. દરેક કંગન પર નાજુક નકશી છે. નકશીમાં કોતરી છે ફૂલવેલની ભાત! અમારા ગુજરાતની આ અદ્ભુત કારીગીરી છે!'
અકબરે સંદૂક ઉઘાડી. ભૂરા રંગની મખમલી ગાદી પર બે હારમાં દસદસ કંગન ગોઠવ્યાં હતાં. અકબરના મુખમાંથી શબ્દો સરી પડ્યા : “વાહ! અદ્ભુત!”
હવે અકબરે પૂછ્યું : “ઝવેરી, તમારાં સઘળાં ઘરેણાં અમે રાખી દઈએ છીએ. બોલો, દામ શા લેશો?'
શાંતિદાસે જણાવ્યું : “જહાંપનાહ, સાસરવાસાની તે કિંમત હોય?'
“સાસરવાસો? નવાઈ પામતો અકબર બોલ્યો.
શાંતિદાસ શેઠ બાદશાહની મૂંઝવણ જોતાં હસ્યો. તે બોલ્યો :
“જહાંપનાહ, આપને નવાઈ લાગવાનું કંઈ કારણ નથી. બેગમ સાહેબા મારાં બહેન છે. મારાં બહેનની ' દીકરીનાં લગ્નમાં મારે મોસાળું કરવું જ જોઈએ ને!'
