________________
શ્રી વીતરાગ સ્તોત્ર-પંદરમો પ્રકાશ ૧૩૭
ભક્તિ સ્તવ
૬) અન્વય સહિત શબ્દાર્થ– હે નાથ ! યેષાં-જેમને, સ્વય-આપના ઉપર, મત્સર:-અસૂયા છે, તે-તે લોકો, સનેડા -મૂંગા અને બહેરા, મૂયાસુ બનો. પ્રશ્ન : આ પ્રમાણે પરનું અહિત ચિંતવવું એ પરમ હિતસ્વી અરિહંત પરમાત્માના સેવકને ઉચિત ગણાય ? ઉત્તર : આ અહિતચિતન નથી, કિંતુ હિતચિંતન છે. કારણ કે યં-આ, પારેવું
શુ-પાપકાર્યોમાં, વૈવર્ચ- ઇંદ્રિયોની ખામી, ૩પ-પણ, શુમોય-ભવિષ્યના શુભ ફળ માટે થાય છે.
હે સ્વામી ! જેમને નિષ્કારણ વિશ્વવત્સલ આપના ઉપર પણ અસૂયા છે તે લોકો મુંગા અને બહેરા બનો, જેથી નિર્મલગુણના અનુરાગી અને મધ્યસ્થ એવા સ્તુતિ કરનારાઓથી પ્રશંસા કરતા આપના ગુણોને સાંભળીને અસૂયાના કારણે અસહ્મલાપ કરવા માટે વાચાળ મુખવાળા ન થાય.
પ્રશ્ન : આ તેમની નિંદા (=અહિતચિંતા) નથી ?
ઉત્તર : ના, હિતચિંતા જ છે. કારણ કે પાપાનુબંધી કર્મનો બંધ થાય તેવાં કાર્યોમાં પ્રવર્તતા ભવાભિનંદી જીવોમાં ઇંદ્રિયોની ન્યૂનતા પણ તેમના શુભ ફલ માટે થાય છે.. | ભાવાર્થ : ભગવાન ઉપર અસૂયા રાખનારા જીવો પરિપૂર્ણ ઇંદ્રિયોવાળા હોય તો ભગવાનની નિંદા આદિ કરીને અનંત પાપને એકઠું કરે, પણ જો જીભ આદિ ઇંદ્રિયોની ખામીવાળા હોય તો નિંદાદિ પાપોથી બચી જાય. આથી એવા જીવો માટે ઇંદ્રિયોની ખામી ઇચ્છવી એ અહિત ચિંતા નથી, બલ્ક હિતચિંતા છે.(૬)
પ્રમાણે ભગવાન ઉપર અસૂયા કરનારાઓને ઢાંકીને આપના શાસનના અનુરાગીઓની પ્રશંસા કરે છે–
तेभ्यो नमोऽञ्जलिरयं, तेषां तान् समुपास्महे ।
त्वच्छासनामृतरसै-रात्माऽसिच्यतान्वहम् ॥७॥ ૭) અન્ય સહિત શબ્દાર્થ – હે અધીશ્વર ! વૈ-જેમણે, વછારનામૃતર:-આપના શાસન =આજ્ઞા) રૂપ
