________________
સુંદર પ્રવહ–જહાજ સાગરના તરંગે પર લહેરાતું ચાલ્યું જતું હતું. હજારે યાત્રીઓ એમાં ઘર જેવી સગવડ અને ઉત્સવ જેવો આનંદ માણી રહ્યા હતા. અહોહો ! કેટલા બધા માણસે આ જહાજ પર તરી રહ્યાં છે, ને મોજ માણી રહ્યાં છે! હું પણ એના પર તરી રહ્યો.
મન એ પ્રવહણનું પ્રવાસી બન્યું, પણ ડી વારમાં ખબર પડી કે આ તો બધે કલંકીને ખેલ છે. હજારમાં ઘણું તે તાલી બજાવનારા છે, ઘણું મનરંજન માણનારા છે, આત્માના સાધક અલ્પ છે. ચાલ રે જીવ અહીંથી આવે !
એ વખતે આત્માએ આંગળી ચીંધી : “મહીં પડ્યા મહાસુખ માણે, દેખણહારા દાઝે જે ને ! દૂર બેઠા તમાશે દેખનારને કંઈ ન મળે. સાગરમાં ડૂબકી માર, તો મેતી મળે! સાચું પૌરુષ તે સાગરમાં ડૂબકી મારવાનું છે. મતને મૂડીમાં લઈને નકલંક મોતી મેળવવાનાં છે.
મેં સાગરમાં ગોતું માર્યું, જોકે તામારનો કસબ નહોતો જાણત તેય !
અંધકાર આંખને આવરી રહ્યો. પાછા ફરવાનું મન થઈ આવ્યું, મનમાં એમ પણ ઊગ્યું કે આ મેતી વગર શું અધૂરું હતુંપાછા વળો!
Jain Education International
For Personal & Private Use Only
www.jainelibrary.org
