________________
R
4
॥७७॥
शीघ्रं नो भूपपार्श्वमा-गम्यं कुर्वन्यथा रणम् ॥ ५॥ दूतोऽपि तत्र गत्वा च, तथैवाह निशम्य तत् । प्रजाश्रीपाल
श्लोकबुद्ध चरित्रम्
है पालनृपोऽवादी-निजशक्तिं विचार्य च ॥ ६॥ भो दूत ! त्वं ब्रजाहं तु, करिष्यामि वचस्तव । तत| स्तदुक्तरीत्या श्री-पालद्वारं ययौ नृपः॥ ७॥ श्रीपालोऽपि कुठारादि, दूरं तस्य विधाप्य सः । स्वपावे स्थापितो वस्त्रा-द्यर्पणमानपूर्वकम् ॥ ८॥ ज्ञात्वाऽथावसरं प्राह, तातं मदनसुन्दरी । हे तात ! कर्मणा | | लब्धो, मम वरो विलोक्यताम् ॥ ९॥ येन ते स्कन्धतो दूरं, कुठारादि च कारितं । राज्ञाऽपि कर्मणः | 8| सत्यं, स्वरूपं मानितं तदा ॥ १० ॥ज्ञात्वा श्रीपालवृत्तान्तं, राजा तत्र स्थितस्तदा । सौभाग्यसुन्दरी रूप-1
सुन्दरी तत्र चागता ॥ ११॥ उज्जयिन्यां ततः शान्ति-र्जाता श्रीपालकस्तदा । सर्वसजनमेलाप-मेवं| विधं विलोक्य च ॥ १२ ॥ आदिदेश विनोदाथ, नृत्यं कर्त्त नटीस्ततः । सर्वाः सज्जीभवन्ति नो-त्थिता है। मूलनटी पुनः ॥ १३ ॥ युग्मम् ॥ तया विना रसो नृत्ये, प्रादुर्भवति नो तदा । महाकष्टेन ताभिः सा, |
चानीता रङ्गमण्डपे ॥ १४ ॥ ततो दुःखविदग्धा सा, रुदन्ती मूलनर्तकी । संक्षेपेण स्ववृत्तान्तं, जगाद है
| लोकभाषया ॥ १५ ॥ " किहां मालव किहां शंखपुर, किहां बब्बर किहां नट्ट । सुरसुंदरी नचावीये, वलो Sain Educat o r
6SHRESTHA
A ECAST--54-4-95%
||७७॥
For Persona & Private Lise Only
brary.org
