________________
सामिणि ! किं नेइ एस आरामो ? । सा वज्जरेइ कूवे, जलपाणकए पविछोऽत्यि ॥ २१६ ॥ पच्छा एही एसो, तुम्भे भो गन्छह त्ति बजरिए । तीए तत्तो सव्वो, परिच्छो जाइ खिममयो ॥ २२० ॥ जाव पुरं सा पत्ता, ताविह जिसत्तुनरवरिदेण ।।
आरामसोहिअाए, महामहो कारिओ हरिसा ॥ २२१ ॥ पिच्छिम निरुवमरूवं, सुनं स देवि तहा विरूवसिरिं । नरनाहो सम्म चिय, धरेइ हरिसं च सोगं च ॥ २२२ ।। देवि ! किमेनं जायं, तुह अंगे पुच्छिए इस निवेणं । जाओ कोवि सरीरे, दोसो देवीइ इअ कहि ॥ २२३ ॥ पुच्छेइ पुणो राया, विसनचित्तो भिसं निभं भज्जं । कहमारामो रम्मो, न दीसए नंदणसरिच्छो? ।। २२४ ॥ भणिो तमो नरिंदो, कित्तिमारामसोहिआए अ । सामित्र ! वारि पियंत, वणं मए पुट्ठिए मुकं ॥ २२५ ।। एही सो आरामो, सयमेव नरिंद ! सरियमित्तोऽवि । एसा सेव किमन्ना-विष निवई संकियो जाओ ॥ २२६ ॥ आराम- | आरामः ? । सा कथयति कूपे जलपानकृते प्रविष्टोऽस्ति ।। २१९ ॥ पश्चादेष्यत्येष यूयं भो गच्छतेति कथिते । तया, ततः सर्वः परि- | च्छदो याति खिन्नमनाः ॥ २२०॥ यावत् पुरं सा प्राप्ता तावदिह जितशत्रुनरवरेन्द्रेण । आरामशोभाया महामहः कारितो हषोत् ॥ २२१ ॥ दृष्ट्वा निरुपमरूपं सुतं स देवीं तथा विरूपश्रियम् | नरनाथः सममेव धारयति हर्ष च शोकं च ॥२२२ ॥ देवि ! | किमेतज्जातं तवाङ्गे पृष्टे इति नृपेण | जातः कोऽपि शरीरे दोषो देव्या इति कथितम् ।। २२३ ॥ पृच्छति पुना राजा विषसचित्तो भृशं | निजां भार्याम् । कथमारामो रम्यो न दृश्यते नन्दनसदृशः ? ॥ २२४ ॥ भणितस्ततो नरेन्द्रः कृत्रिमारामशोभया च ।स्वामिन् ! वारि पिबत् वनं मया पृष्ठे मुक्तम् ॥ २२५ ॥ एष्यति स आरामः स्वयमेव नरेन्द्र ! स्मृतमात्रोऽपि । एषा सैव किमन्या वेति नृपतिः शवितो
१ त्थ. पाठान्तरम् २ मत्र. पाठान्तरम्,
Jain Education Internal
For Private Personel Use Only
www.jainelibrary.org
