Jain Yug 1936

SR No.: 536276
Original Sutra Author: N/A
Author: Jamnadas Amarchand Gandhi
Publisher: Jain Shwetambar Conference
Publication Year: 1936
Total Pages: 66
Language: Gujarati
Classification: Magazine, India_Jain Yug, & India
File Size: 5 MB

Page 11

તા. ૧૫-૧-૩૬
જૈન યુગ
નોંધ અને ચર્ચા
એતિહાસિક પુરુષને અન્યાય !
માત્ર જનો સામે ઈરાદાપૂર્વક, ધારૂપી ડાકિનીની પ્રેરણાથી દિવસનુદિવસ જનેતર લેખક મારફતે આપણા
મેરિત થઈ સ્વછંદતાથી થુંક ઉરાડે છે અને મને છુટી શકે
દે છે! જો કે અમે માનીએ છીએ કે આ પ્રકારના બાલિશ જના મકાન અને સુપ્રસિદ્ધ ગણાતા તેમજ જેમના માટે
પ્રયાસોથી સાચને આંચ આવતી નથી. આમ છતાં ઉગતા ઈતિહાસ પણ શાખ પરે છે તેવા પ્રતાપી આત્માઓ માટે
પ્રજામાં જે જાતના માઠા સંસ્કારને બીજારોપણ થાય છે તથા ગમે તેમ લખવાને વાયુ વૃદ્ધિ પામતે ગમે છે, અને કેટલીક
એ રીતે જે કામ ભાવે જન્મે છે અને પરસ્પરના છિદ્ર વાર તે એ વંટોળમાં ચા લેતાં લેખક જેન દર્શનના
નિરીક્ષણની વૃત્તિ ઉભવે છે. એ કઈ રીતે ચલાવી લેવા સાન વગર-જૈન ધર્મના માલિક સિદ્ધાન્ત સમકથા વગર એ
જેવી નથી. એથી એ સામે યોગ્ય ઉપાયો લેવા જોઈએ. જે સંબંધમાં ઉલ્લેખ કરતાં એ છબરો વાળી દેતા દષ્ટિ
સમાજ પિતાના પૂર્વ પર થતા ખેટા આક્ષેપ સામે કમર ગોચર થાય છે કે જેથી તેમની મૃખાંઇપર જ હસવું
નથી કરી શકો તે સમાજ જીવવા યોગ્ય નથી. માટે જેને આવે છે!
જાગ્રત થવાની જરૂર છે. અભ્યાસીઓન-લેખકોને આ આપણે એમ નજ કહી શકીએ કે લેખકે બધીયે સંબંધમાં પ્રયત્નશીલ થવા આમભરી વિનંતી છે. જો કે સાંપ્રદાયિક બાબતે સાચી માની લેવી જોઈએ. આપણે જેનેતર લેખકોના મનગમતા પ્રતાપે સામે-સ્વછંદી લખાણો નજ કબુલાવી શકીએ કે પ્રત્યેક વ્યક્તિના સંબંધમાં મળી સામે પૂર્વે છુટાછવાયા પ્રયાસ સામા લેખે લખી કરવામાં આવતાં રાસા-પ્રબંધ કે ચરિત્રમાં જે કંઈ વર્ણન આલેખા- આવ્યા છે પણ હવે તેને સુવ્યવસ્થિત કરવાની જરૂર છે. થેલા છે એ બધા સે ટચના સુવર્ણ સમ ટંકશાળી છે. એ માટે કોન્ફરન્સ એક અલગ સમિતિ નિમવી ઘટે છેજરૂર કેટલાકમાં કવી કે લેખકની કલ્પનાના રંગેની પૂરવણથી એ સમિતિનું મુખ્ય કાર્ય જનેતર તરફથી થતાં ખટા અતિશયતા આવી હશે. અવશ્ય બેડામાં, સાંપ્રદાયિકતા નાં છાંટણા લખાણે સામે સત્ય પરિસ્થિતિ રજુ કરવાનું હોય. એ માટે કંટાયા હશે. આમ છતાં એટલું તે છાતી ઠોકી જાહેર જરૂર પડયે કાયદાનું શરણુ લેવું પડે તે તે લેવાની તૈયારી કરીએ કે મોટા ભાગના લેખકે વા કવીએ સંસારના વિલાસને પણ હોવી ઘટેજ, વિશેષમાં એ જાતના સર્જન પરત્વે જૈન દિકર મારી હામ તુવનના મનોરમ પ્રદેશમાં વિચરનાર સમાજનો રોષ કે પ્રબળ છે એ અમદાવાદમાં હવે પછી પથિક હોવાથી તેમને કેવળ કલ્પનાના તરગો પર વિહરવાનું ભરાનાર સાહિત્ય પરિષદમાં પહોંચાડવાની જરૂર છે. જ્યાંકે ગમે તેવા મરીમસાલા ભરવાનું પ્રયોજન નહોતું જ. તેમને લગી આપણે જાગ્રત નહીં થઈએ ત્યાં લગી ઉપર વર્ણવેલી ઉદેશ તે જન કલ્યાણુને તાજ. તેથી સહજ અનુમાની સ્થિતિ ચાલુ રહેવાની જ. એ તે કહેવત છે કે બળિયાના શકાય કે દેશકાળની પરિસ્થિતિને અનુલક્ષી જનતાને રૂચે બે ભાગ અથવા તે ગરિબકી જે સબકી ભાભી’ માટે તેવી કલીમાં કૃતિઓને સાજ સજા હેાય એ સંભવિત પ્રત્યેક જનનું આ તરફ લક્ષ ખેંચવામાં આવે છે કે યથા છે, પણ તે સત્યનું ખૂન કરીને તે નહિંજ, અસત્ય સામે શકિત આ કાર્યમાં માળે આપે. પિતાને વાંચવામાં આવેલ જેમણે માર માર્યો છે, એવા તેઓ શા કારણે જુક હકીકતે કાનરસની ઓફિસે લખી મેકલે; અને લેખ ચિતાર રજુ કરે ? તેમને કોઈ જાતને અંગત સ્વાર્થ પણ લખવાની શક્તિ હોય તે એ માટે અભ્યાસપૂર્ણ લેખે તયાર નહોતો કે જેથી તેમના પ્રતિ શંકા ધરી શકાય ?
કરી મેકલે. લખાણમાં અંગત ટીકાને જરાપણ સ્પર્શ ન કરે. આમ છતાં સાક્ષરી સૃષ્ટિમાં જેઓ આગળ પડતું સ્થાન ધરાવે છે એવા જયારે ઉક્ત પ્રકારના પુરુદ્વારા વાદવિવાદ કે માન્યતાની ખેંચતાણ આલેખાયલા બનાવા માટે ઉછાસુહુ ચીતરે કિંવા તેમના માટે પૂર્વ કાળે વાદવિવાદ થતા અને એમાંથી યથાર્થ સાર મનગમતીરીતે પિતાની કલમને નાચ નચાવે ત્યારે સખેદ પણ નિકળતે એ કાળે મધ્યસ્થ પુરુ હતા. સત્યાસત્યનું કહેવું પડે કે કેવળ તેઓ અસૂયાથી પ્રેરાઈ તેમ કરી રહ્યા તેલન કરનાર શ્રેતાગણ હતું અને વાદી-પ્રતિવાદીમાં પ્રમાણ છે. એથી ઇતિહાસનું ખૂન થાય છે એ જોવા જેટલા પ પુરસ્કર ન્યાયને અનુસરી વાદ્ધ કરવાની જેમ શક્તિ હતી તેમના વક્ષ સમર્થ નથી. અથાત ધનપુરિત છે! એ તે તેમ એનો આખરી નિર્ણય પાલન કરવાની વૃત્તિ પણું હતી. પ્રચલીત કાનુન છે કે જે દર્શન વિા તેના પર લખવું આજના જેવી મહારા હારાની ખેંચતાણું ન હતી તેમ હોય તેનો અભ્યાસ તે પૂર્વે જરૂરી છે, એ વિના થતું આજના જે કટિરાની ગાડરીયા કૃતિને અનુયાયી વર્ગ આલેખન હાસ્યાસ્પદ બનાવે છે. એટલું જ નહિં પણ લખનારને પણ ન હતા. એ કાળે પરિક્ષક વૃતિ સતેજ હતી. આજે તે મુખતાને ચંદ્રક પ્રાપ્ત કરાવે છે !
વાદવિવાદને સ્થાને હું કહું તે સાચું એ જાતની ભાવના આમ છતાં બધા કાંઈ અભ્યાસ વગર લખે છે એમ પ્રવર્તે છે તેથી પિતાને કેક ખ કરવા આગળ પાડે ને ન કહેવાય ! કેટલાક સાક્ષરે એ સાચી વસ્તુ જાણ્યા છતાં
(વધુ માટે જુઓ પાનું ૭મું )