Page Text
________________
પ્રભુ મહાવીરને મહત્તમ ઉપસર્ગ પ્રભુ મહાવીરને મહત્તમ ઉપસર્ગ.
( ગત વૈશાખના અંક ૫, ૪૨૦ના અનુસંધાનમાં ) ત્યાંથી પ્રભુ તસલીગ્રામમાં ગયા. પ્રભુતા ગામ સર્ગ કરે છે. ત્યાંથી પ્રભુ મેસલીગ્રામ ગયા. ત્યાં બહારજ પ્રતિમાએ સ્થિર રહ્યા. દેવે વિચાર્યું કે આતો પણ પ્રભુ તે ગામ બહાર પ્રતિમાએ સ્થિર રહ્યા. હવે ગામમાં નહિ જાય; પણ હું તેમને અહીં જ ત્યાં તે દેવે ગામમાં એક મોટી ચોરી કરાવી ઉપસર્ગ કરું. તેમને મારી શક્તિનો-સામર્થ્યનો ખ્યાલ ચારીને બધો માલ લાવીને પ્રભુ પાસે ખડકો. આવે કે મારામાં કેટલી અને કેવી ઉત્કૃષ્ટ શક્તિ છે. બીજે દિવસે સવારમાં ચેરની શોધ ખેળ થઈ રહી અહિં તેણે એક પ્રભુના શિષ્યનું રૂપ વિકૃવ તે હતી ત્યાં એ દેવે એક કલ્પિત શિષ્યને ગામમાં શિષ્યને ગામમાં મોકલ્યો. તે શિષ્ય ગામમાં જઈ મોકલ્યો. ને શિષ્ય જાણે ખાસ ચોરીના-ખાતર કોઈ સદગ્રસ્થને ત્યાં ખાતર પાડે અને ચોરીને માલ પાડવાનો રસ્તો શોધતો હોય તેમ ખાનગી રસ્તાની લઈને નાસી જતાં ઈરાદાપૂર્વક પકડાઈ જાય છે, તપાસ કરતો હતો. ત્યાં તેને એક જણે જ અને ગામના માણસો તે ભાઈ સાહેબને જ્યાં મેથીપાક પૂછ્યું. અલ્યા કેણુ છે ત્યારે પેલો શિષ્ય બોલ્યો જમાડવાની શરૂઆત કરે કે શિષ્ય બોલી ઉઠે કે મારા ધર્માચાર્ય રાત્રે ચોરી કરવા આવે ત્યારે તેમને ભાઈઓ મને મારશો નહિ. હું દોષિત નથી, મને કાંટા આદિ કાંઈન વાગે તેવા ખાનગી રસ્તાની શોધ તે અહિં ચેરી કરવા મારા ગુરૂએ મેકને ? કરું છું કે જેથી રાત્રે નિશ્ચિતપણે નિર્ભય બની આવ્યો છું. ગુરૂને વિનય શિષ્ય માનવો પડે ને ચોરી કરી શકે? (વાહ શિષ્યની ગુરૂભક્તિ કેવી અદ્ભુત છે કે માણસોએ પૂછયું કે “ક્યાં છે એ તારે ધર્મભક્તિથી ગુરૂને માર ખાવામાં આગળ ધરે !) જે ચાર્ય.” ત્યારે એ ગુરૂ ભક્ત શિષ્યરાજે કહ્યું કે તમારે કાંઇપણ કરવું હોય તે એ મારા ગુરૂજી () અમુક સ્થાને ધ્યાને ધરી બેઠા છે. માણસો ત્યાંથી બહાર ને કરવું એટલે ભળી જનતા પૂછે કે ક્યાં છે એ આવ્યા. આવીને જુવે તો એક ગી જેવા જણાતા ચાર શિરોમણી તારો ગુરૂ? શિષ્ય કહે મારા ગુરૂ એ
પુરૂષ પાસે ગઈ કાલની ચેારીનો બધો માલ જોયો. રહ્યા ગામ બહાર એટલે મનુષ્યોનું ટોળું ત્યાં જઈ બસ પછી તો પૂછવું જ શું? એ જનસમુહને પ્રપ્રભુને ખુબ કુટી-મારી બાંધી મારી નાખવા માટે કપાગ્નિ ખૂબ જોરથી સળગી ઉો (સળગી ઉઠે વધસ્થાને લઈ જાય છે. (તે વખત વધસ્થાન તે તેમાં નવાઈ પણ નહતી. એક ધ્યાનસ્થ યોગી પાસે તેને કહેવાતું કે જેમાં ગુન્હેગારને કુહાડાને ઘા મારી ચેરીને માલ હેય. ત્યાં પછી તેના ધ્યાનમાં રહ્યુંજ ખૂબ રીબાવીને મારી નાખવામાં આવતું. ) ત્યાં શું? તેની ધર્મધર્તતાજ) અને પ્રભુને સાચેજ ચાર વધસ્થાને અચાનક ભૂતિલ નામનો ઈદ્રજાળીયા માની પુષ્કળ મેથીપાક આપી ઘસડતા વધસ્થાને (જાદુગર) આવી પ્રભુને ઓળખી બધાને ઓળ- ઉપાડી ગયા. જ્યાં ત્યાં પહોંચ્યા અને કુહાડાથી ખાણ આપે છે કે ભાઈઓ આતે ચેર નથી. મારવાની તૈયારી કરે છે કે તે જ વખતે શ્રી સિદ્ધાર્થ સિદ્ધાર્થ રાજાના કુંવર છે. એટલે મનુષ્યો તેમને રાજા (પ્રભુના પિતાજી)ને મિત્ર સુમાગધ નામને ઓળખી માફી માગી છોડી મુકે છે. ત્યારે વળી રાજા (એક નાના ઠાકર જેવો) ત્યાં આવી પહોંચ્યા કેઈ ડાહ્યા માણસ પૂછે છે કે એ ખબર આપનાર
( ૧ અત્યારે પણ એવું બને છે કે ઉઠાવગીર દિવસે શિષ્ય કયાં છે. તે તપાસ કરતાં એ કલ્પિત શિષ્યના
પિતાના માણસેને મોકલી સમૃદ્ધ ઘરે અને સારા રસ્તાની પત્તાજ નથી લાગતો એટલે વળી માણસને વિશેષ શોધ કરી નિરાંતે ચોરી કરે છે. એટલે અહિં પણ એ ખાત્રી થાય છે કે આ એક દુષ્ટ દેવ પ્રભુને ઉપ- ૫ શિ તેવું જ કામ કરતે.
| SR No. | 536263 |
| Book Title | Jain Yug 1926 Ank 01 02 |
| Original Sutra Author | N/A |
| Author | Mohanlal Dalichand Desai |
| Publisher | Jain Shwetambar Conference |
| Publication Year | 1926 |
| Total Pages | 88 |
| Language | Gujarati |
| Classification | Magazine, India_Jain Yug, & India |
| File Size | 9 MB |