Jain Dharm Prakash 1968 Pustak 084 Ank 09

SR No.: 533977
Original Sutra Author: N/A
Author: Jain Dharm Prasarak Sabha
Publisher: Jain Dharm Prasarak Sabha
Publication Year: 1968
Total Pages: 16
Language: Gujarati, Hindi
Classification: Magazine, India_Jain Dharm Prakash, & India
File Size: 8 MB

Page 4

જૈન ધર્મ પ્રકાશ
[ અશાડ
તેને પિતાની જાત ઉપર સંયમ આવી ગયો જીવન જીવી રહ્યા હતા અને હવે પછી શું હતા અને શક્તિ કદી વેડફાઈ જતી નહતી. કે તેઓમાં શ્રાવકના સર્વે ગુણો હતા. આ આ અનુકૂળતા તેઓએ પ્રાપ્ત કરી હતી. આ અતિ ઉત્તમ પદ્ધતિ છે. કેટલાક પ્રાણીઓ નિયમ ધારવા અને તેને પાળવાને માટે જીવન જીવી જાણે છે અને તેની પ્રત્યેક ક્ષણનો લાભ છે અને તેને પરિણામે આજીવન તેઓ ઉપગ સારે માગે જ કરે છે. તેઓ નકામી રોગી રહ્યા. આવી લઘુવયમાં પણ તેઓ વાતો કરવામાં સમય ગાળતા નથી. કોઈની શ્રાદ્ધ-શ્રાવકના ગુણોથી વિરાજમાન હતા અને ચાડી ચૂગલી કરતા નથી અને કોઈને માથે તે ગુણુવાળા થવું તે તેઓ માટે સાહજિક પૂરી તપાસ કર્યા વગર આળ ચઢાવતા નથી. હતું તેમજ તેઓ મેટા વેગી ભવિષ્યમાં તેઓને તે સર્વ પ્રાણી સાથે એટલો સદુભાવ થવાના હતા જેને પાયે પણ એમ નખાતો હોય છે કે તેઓ વાત કર્યા વગર પણ સર્વને જતો હતો. આ જીવન તો રમત જેવું છે; ચાહ મેળવી શકે છે અને પોતે શ્રાદ્ધ તરીકેના એ રમત જેને રમતા આવડે તે જીવનને વહેવારૂ જીવનને લાભ ઉઠાવે છે અને ગુણપૂરતો લાભ ઉઠાવે છે અને તે જીવનને સાર પ્રાપ્તિમાં ધીમે ધીમે પણ ઉત્તરેત્તર વધતા જ તેઓ પ્રાપ્ત કરે છે, જ્યારે ઘણા પ્રાણીઓ આ જાય છે અને અંતે શ્રમણપણું પ્રાપ્ત કરી જીવનને વેડફી નાખી સરવાળે નુકસાન કરે જીવનનો સાર ખેંચી કાઢી મુક્તિના સુખને છે. એટલા માટે રમત સાથે સરખાવી શકાય કરે છે, અને સવકમથી મુક્ત થાય છે. તેઓનું એ આ જીવનને કઈ કઈ લાભ ઉઠાવે છે. જે યુ બાધ નજરે બહુ સામાન્ય લાગે છે, અને તે એ સારૂં જીવી ગયા અને જીવનને પણ તે કર્તવ્યથી ભરપૂર હોય છે, છતાં ધાવ સર્વ લાભ લેતા ગયા એવી નામના કરે છે; માતા જેમ બાળકને પેલાવે અને તે છતાં જ્યારે કેટલાક જીવનને છેડે નુકશાન કરી બાળકને પિતાનું માનતી નથી, તેમ આ બેસે છે. તેઓ અનેક દુર્વ્યસનમાં પડી જાય છે શરીરને લાભ ઉઠાવે છતાં કદી તેમાં આસક્ત અને તેને લઈને અનેક બૂરી ટેવમાં જીવન ગાળે થતા નથી અને કદી તેને પિતાનું માનતા છે અને આવ્યા હોય તેવા અથવા તેથી નથી. તેઓનાં રાગ, દ્વેષ, કે ધાદિ ચારે પણું વધારે ખરાબ થાય છે. અને સરવાળે વધારે કષાયે જયાં હોય તો ઘણાં પાતળાં હોય છે. નુકસાન કરી પિતાનું જીવન ગાળે છે અને તેઓ કદી કેઈના ઉપર ગુસ્સે થતા નથી, છેવટે આ રમત હારી જાય છે અથવા કઈ વસ્તુ તરફ ગુસ્સે થતા નથી અને પિતાનાં અનેકભવે તેવી અનુકૂળતાવાળું જીવન મળે આવડત, શૌર્ય કે બુદ્ધિનું અભિમાન ધારણ નહીં એવી પરિસ્થિતિમાં મૂકાય છે. વર્ધમાન કરતા નથી અને તેઓ એકને કાંઈ વાત કરવી, પ્રથમ પ્રકારના જીવ હતા. તેઓ તે નકામી બીજાને બીજુ સમજાવવું-એવી માયા રચના એક ક્ષણ પણ બગાડવી પાલવે નહીં તેવું કરતા જ નથી, પણ જાતે સીધા સરળ રહે જીવન જીવનાર હતા અને પિતાના સાંસારિક છે અને કોઈ વસ્તુ પિતાની થાય તે માટે કાર્ય (ઓફિસ) ઉપરાંતને સર્વ વખત લેભ રાખતા નથી. તે એ છે કે સંસારમાં પિતાનું ચાગજીવન બહલાવનાર હોઈ તેની રહે છે, પણ સંસારમાં રહીને પણ ત્યાગભાવનું પ્રત્યેક ક્ષણને લાભ ઉઠાવનાર હતા.
જીવન જીવે છે અને લેકેને આદર્શાભૂત આ લાભ તેમણે કેવી રીતે ઉઠાવ્યો છે અને દાખલો લેવા જેવા થાય છે. આ પ્રકારનું આપણે જોયું. તેઓ બાર વ્રતધારી શ્રાવકનું વિશુદ્ધ જીવન વર્ધમાન સંસારમાં રહેવા છતાં
પથએ જ પરિળતાવાઇ
તે લેલા રાખો
મ ઉઠાવન