Jain Dharm Prakash 1917 Pustak 033 Ank 12

SR No.: 533391
Original Sutra Author: N/A
Author: Jain Dharm Prasarak Sabha
Publisher: Jain Dharm Prasarak Sabha
Publication Year: 1917
Total Pages: 32
Language: Gujarati, Hindi
Classification: Magazine, India_Jain Dharm Prakash, & India
File Size: 2 MB

Page 30

ન્મ ધમ પ્રકાર,
મિત્તે પરદેશી રાજાને જ્યાં કેશી ગણધર સમવસર્યા હતા તે બાજુ લઈ ગયે, પરદેશી રાજાએ તેમને દીઠા, એટલે તેમની પાસે આવી ગર્વ ધરીને કહેવા લાગ્યો કે –
' અરે મૂઢ ! આ શું કરે છે? શામાટે વનમાં રહે છે ને કઈ સહો છે? તમે ધર્મ ધમ કરે છે પણ આ દુનિયામાં ધર્મ એ વસ્તુજ નથી. ફેગટ ભ્રમમાં પડ્યા. છે. સાંભળે ! મારી માતા શ્રાવિકા હતી ને મારા પિતા નાસ્તિક હતા. પુણ્ય પાપ કાંઇ માનતા નહતા. તે બંનેને મેં કહ્યું હતું કે જે પુણ્ય પાપનું ફળ તમને મળે તો મને કહેવા આવજે, પણ તે બંનેમાંથી એકે આવ્યા નહીં. *
વળી જીવ એવી વસ્તુ પણ કાંઈ છે નહીં. મેં એક ચેરના તલ તલ જેવડા કકડા કર્યા પણ તેમાંથી જીવ નીકળે નહીં. એક પુરૂષને જીવતાં તે અને મારી નાખીને તરત જ તે તે સરખે તેલ થશે. તેમાંથી જીવ ગયે હોય તે તેલ ઘટે કે નહીં? એક માણસને એક મોટા ઠામમાં પૂરી તેનું મેટું આંદી લીધું. તે માણસ મરી ગયે, તેના શરીરમાં કીડા પડ્યા પણ તેમાં જીવ જડ્યો નહીં. વળી જે તેમાંથી માણસને જીવ નીકળ્યો હોય અને કીડાના જીવ પેઠા હોય તે છીદ્ર પડવા જોઈએ તેવું કાંઈ થયું નહીં તેથી ખાત્રી થઈ કે જીવ છે જ નહીં.”
ગુરૂ મહારાજે તેને કમસર ઉત્તર આપે કે-“તારી સ્ત્રી સાથે કઈ માણસે વ્યભિચાર કર્યો હોય, તે પકડાય, પછી તે કહે કે મને મૂકે તે તું તેને મૂકે.” રાજા કહે--મૂકું તે શેને પણ જોતાં જ ઠાર કરૂં.” ગુરૂ કહે- એ રીતે જેમ તારે વશ પડેલો માણસ છુટી શકે નહીં, તેમ કર્મવશ નરકમાં જઈને ઉત્પન્ન થયેલે તાપિતા પરમાધામીઓથી છુટી શકે નહીં કે જેથી તે તને પાપનું ફળ કહેવા આવે.”
કેઈ માણસ ન્હાઈ છે, પવિત્ર વસ્ત્ર પહેરી, કેશર ચંદનાદિ પૂજન - મગ્રી લઈ દેવપૂજા કરવા જતા હોય, તેને કઈ પિતાને મળવા બોલાવે તે તે જાય?” રાજા કહે-ન જય.” ગુરૂ કહે કે- તેમ પુણ્ય કરીને સ્વર્ગમાં ઉપજેલી તારી માતા આ મનુષ્ય લેકને દુધ ૫૦૦ એજન ઉંચે ઉછળે છે તેમાં કેમ આવે?”
“અરણના કાષ્ટ્રમાં અગ્નિ છે પણ તે તેના કડા કરી નાખવાથી ન નીકળે, બે કાઈ ઘસવાથી નીકળે તેમ આ દેહમાં જીવ છે પણ તે અરૂપી હોવાથી નજરે ન દેખાય, તેના ચેતના લક્ષણથી તેને ઓળખી શકાય.”
એક દડામાં પવન ભર્યો હોય તે તેને પવન સાથે અને પવન કાઢી નાખ્યા પછી તળતાં વજનમાં ફેર ન પડે તેમ જીવ માટે પણ સમજવું.”
એક મેટા ગઢવામાં એક માણસને શંખ દઈને પૂરીએ, તે તેમાં રહીને શંખ વગાડે, તે તે આપણને સંભળાય, પણ ગઢવામાં કાંઇ છીદ્ર પડે નહીં. તે એ રૂપી શબ્દ પણ જે દેખાય નહીં તે અરૂપી જીવ કેમ દેખાય?”