________________
-જિસ્ટ
શ્રી જૈનમ પ્રકાર : જેથી અનેક ગુણોનું સહજ આકર્ષણ થતું સિદ્ધિવધુ સહેંજ આવી વરમાળા આરોપશે. : - ૮, માયા–કુટિલતા સર્વ દોષનું મૂળ અને આપદાનું સ્થાન હોવાથી મોક્ષાર્થી જનોએ અવશ્ય પરીહરવી ગ્ય છે. માયાવી માણસને પારકી એશી -પરાધીનતા ઉપરાંત રખે પિતાની માયાજાળ ખુલ્લી પડી જાય તે માટે ભય રાખી રહેવાની જરૂર પડે છે. પરંતુ માયા રહિત-સરલ સ્વભાવી સજજનને તે કોઈ ભય રાખવો પડતો નથી. માયાવી માણસની ધર્મકર‘ણ પણ સર્વ નિષ્ફળ જાય છે અને નિમયી-સરલની સર્વ સફળ જ થાય છે. માયાવી માણસ બહારથી માખણ જે નમ્ર છતાં અંતરથી અત્યંત કડી હોય છે અને સત્સ તે જે બહાર તેજ અંદર હોય છે જેથી
જ્યાં ત્યાં મનાય–પૂજાય છે. માયાવી - માણસ દંભી, પ્રપંચી એવાં હલકાં ઉપનામથી ઓળખાય છે અને જ્યાં ત્યાં તિરસ્કાર પામે છે, અને સરલ સ્વિભાવી સારાં વિશેષણથી વારંવાર વખણાય છે. માયામાપણી જગત માત્રને ઠસી તેના ગુણ-સત્વનો નાશ કરે છે. સરલારૂપ જાંગુલી મંત્ર વિના તે વશ થઈ શકતી નથી માટે સગુણોના અથ શાણુ સજજનોએ માયાવૃત્તિને સર્વથા ત્યાગ કરી નિમાયી થઈ રહેવું. • લાભ સર્વ અનર્થનું મૂળ હેવાથી સુખના અર્થીએ ઇંડવા ગ્ય છે અને સર્વ સુખનું મૂળ-સંતોષ ગુણ સેવવા-આદરવા યોગ્ય છે. જેમ જેમ લાભ મળે છે તેમ લોભીને લોભ વધતું જાય છે. જ્ઞાનીક લોભને મનોરથ ભટની ખાડીની ઉપમા આપે છે. જેમ જેમ તે ખાડી પૂરવા જાય તેમ તેમ ઉડી થતી જઈ પૂરનારને લોભાવે છે. પરિણામ એ આવે છે કે લોભીઓ પાસે ધૂતારા ભૂખે ન મરે” તેમ મનોરથભટ લોભીયાને લલચાવી ફાવી જાય છે અને બાપડો ભાંધ તે તે ઉંડી ખાડને પૂરતાં પૂરતાં પોતાનું અમૂલ્ય મનુષ્યબાયુષ્ય પૂરું કરી નાખે છે, અને બાપડ બેહાલ મારી મમ્મણશેઠની પેરે માઠી ગતિ પામી પાછો અમૂલ્ય માનવભવ પામી શકતા નથી. પરંતુ પૂર્વ સંચિત-અદૃષ્ય ઉપર વિશ્વાસ રાખી ન્યાય-નીતિથી ઉદ્યમ કરે તે આણંદ-કામદેવાદિ દશ શ્રાવકો કે પુણિયાશ્રાવકની પેરે યથાયોગ્ય ન્યાયદ્રવ્ય સંપાદન કરી, તેને વિવેકથી સારાં ક્ષેત્રમાં વ્યય કરી, સંતેવી જ પડે અનર્થ (અમૂલ્ય) લાભ હાંસલ કરી સ્વર્ગપુરીમાં સમાવી અંતે અવિચળ મેક્ષસુખને સ્વાધીન કરી શકે છે. એમ
