Prabuddha Jivan 2012 08 Agam Parichay Visheshank

SR No.: 526047
Original Sutra Author: N/A
Author: Dhanvant Shah
Publisher: Mumbai Jain Yuvak Sangh
Publication Year: 2012
Total Pages: 156
Language: Gujarati
Classification: Magazine, India_Prabuddha Jivan, & India
File Size: 4 MB

Page 88

( ૮૮
| પ્રબુદ્ધ જીવન: આગમ પરિચય વિશેષાંક
ઓગસ્ટ-સપ્ટેમ્બર, ૨૦૧૨ )
லலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலல
રે પંડિતમરણે મરવા ઈચ્છનારો જીવ કેવી વિચારણા કરે? ગુણયુક્ત કરે, જિનોપદિષ્ટ ઉપદેશની સહણા કરે, વૈરાગ્યના છે છે નરક આદિ વેદનાને સંભારે, સંસાર ભાવના ભાવતા દુ:ખની એકાદા પદને ચિંતવે, મરણના ભયનો ત્યાગ કરી જ્ઞાનાદિમાં છે
ઉત્પત્તિના કારણોને યાદ કરે, અશન અને પાનથી તૃપ્તિ ન સાવધાન બને ઇત્યાદિ પ્રકારે આત્માનું પચ્ચખાણ શુભ થાય ? S પામ્યાને વિચારે, કષાયના નિગ્રહ દ્વારા મરણ પામવાની ભાવના છે, તેમ વિચારે-સ્વીકારે. ૨ કરે, રાધાવેધ કરનાર પુરુષ માફક મોક્ષમાર્ગ સાધવા આત્માને આપણે પણ પ્રાંતે આવી ભાવ આરાધકતા ધારણ કરીએ *** ( ઉનાળાએ પ્રચંડ રૂપ ધારણ કર્યું હતું. (પરિષહ અને પરિત્યાગ)
1સૌ એમને પાગલ સ્ત્રી માનતા દિવસનો ત્રીજો પ્રહર ચાલતો હતો. યુવાન
હતા. કેટલાય દિવસ પછીની એક સાંજ ૨ મુનિશ્રી અરણક ગોચરી માટે નીકળ્યા ત્યારે તેમના દેહ પરથી પ્રસ્વેદની હતી. એ વૃદ્ધ સાધ્વીમાતા ભટકતા અને થાકેલા શરીરે એ જ
ધારા વહેતી હતી. પિતામુનિ બે દિવસ પૂર્વે જ કાળધર્મ – અવસાન ભવનના ઉંબરા પાસે જઈ બેઠાં. એમના મુખમાંથી સતત ધ્વનિ હૈ પામ્યા, એમના મનને આઘાત તો ઘણો થયો પણ કાળના ક્રમ સામે પ્રગટતો હતો. અરણક, અરણક! કોનું ચાલે છે? સહવર્તી મુનિઓએ થોડુંક તેમના પ્રતિ ધ્યાન આપ્યું થોડે દૂર નાના બાળકોનું ટોળું સાધ્વીની મજાક કરતું ઊભું હતું. પણ પછી તો પોતાની શુશ્રુષા પોતે જ કરવી રહી તેમ સમજીને મુનિ એ જ સમયે સુંદર અને રંગીન વસ્ત્રોમાં શોભતો યુવાન અરણક ભિક્ષાર્થે નીકળ્યા.
અરણકે ઝરૂખામાં આકાશ નિહાળવા આવ્યો. એણે માર્ગ પર | માતા સાધ્વીજીએ આજે અરણક મુનિને હવે પોતાનું કામ સાધ્વીમાતાને જોઈ, એના મુખમાંથી પ્રકટતું પોતાનું નામ પોતે જ કરવું જોઈએ એવી શિખામણ પણ આપી હતી. સાંભળ્યું, માતાનું વાત્સલ્ય જોયું અને બાળકોની મજાક જોઈ. | મુનિ અરણકે ચાલ્યા પણ આ પરિષહ અસહ્ય હતો. ઉગ્ર તાપ, એક ક્ષણમાં અરણકને પોતાની જાત માટે ધૃણા જાગી. આવી હૈ ખુલ્લા પગ અને સર્વ પ્રકારનાં કષ્ટોની વચમાં જીવવાનું ! એમના સ્નેહભરી પવિત્ર માતાને વિસારીને મેં કષ્ટોને યાદ રાખીને સંયમ | મનમાં આ કઠોરતા પ્રત્યે નિરાશા જન્મી અને આંખોમાં છોડ્યું અને સંસાર માંડ્યો ? ધિક્કાર હજો મને ! ઝળઝળિયાં આવી ગયાં!
| એ દોડ્યો, સાધ્વીમાતાના પગમાં પડ્યો ને એટલું જ કહ્યું, નગરમાં પ્રવેશેલા અરણક મુનિ એક ઊંચી હવેલી નજીક પહોંચ્યા “મા, હું જ તારો અરણક! મારા તમામ ગુના માફ કર ને મને ત્યારે ઝરૂખામાં ઊભેલી એક લલના તેમને જોઈને જ મોહાઈ ગઈ. પન સંયમનું દાન કર મા હું તારી કંખને અજવાળતું જીવન રૂપવાન અને સુકુમાર સાધુનો દેહ પ્રખર યુવાનીથી દીપતો હતો ! જીવીશ નિરતિચાર સંયમ પાળીશ !' ૨ એ યૌવના દોડી, મુનિને ભવનમાં નિમંત્યા અને કાયાના કામણ એ વૃદ્ધ સ્ત્રીએ તેને જોયો, એક પળ આંખમાં આંસુની ધાર ચાલી પાથર્યા. દુઃસહ પરિષહોથી વિહ્વળ અરણકને એ ગમ્યું. એમણે :
= ને બીજી પળે તે નિર્મળ સાધ્વી બની ગઈ. એણે એટલું જ કહ્યું, યૌવનાના પાલવમાં મસ્તકે છુપાવી દીધું, સાધુનાં વસ્ત્રો તજ્યાં.
‘ભાઈ ! તેં તો શૂરવીરતાથી સંયમ લીધું છે, તારે કઠોર જીવન
શાહ | સમીસાંજે એ ભવનમાં સુખનાં દીપકનો પ્રકાશ પથરાયો.
જીવીને આત્મકલ્યાણ કરવાનું હતું, તારો જીવનપંથ ઉન્નતિ માટે નગરની બહાર ઉદ્યાનમાં અન્ય મુનિવરો અરણક મુનિની
' હતો ને તેં આ શું કર્યું? કુળને કલંકિત ન કર, આત્માને ઉજ્જવળ | ૨ પ્રતીક્ષા કરતા હતા. અરણકે મુનિને તેઓ પ્રતિક્ષાથી થાકીને શોધવા
કરનાર ઉત્તમ સંયમના માર્ગે ચાલ્યો જા બેટા! તારું કલ્યાણ થાઓ !' નીકળ્યા. અરણક ન મળ્યા ત્યારે અરણકના માતા સાધ્વીજીને એ 2 દુઃખદ સમાચાર આપ્યા કે અરણક મુનિ ક્યાંય જડતા નથી ! .
અરણકે પુનઃ સંયમ સ્વીકાર્યું.
હવે એમનો જીવનપંથ તપનો, ત્યાગનો અને કઠોર પરિષહ &ી એ સાધ્વીમાતાના હૈયા પર કઠોર આઘાત થયો. એમનું માતૃહૃદય ધીરજ ધરી ન શક્યું. એ પુત્ર સાધુને શોધવા નીકળ્યાં! ને
? સહન કરવાનો બની ગયો, ઉનાળાના પ્રચંડ તાપમાં કોઈ જમીન | અરણક તો એ યૌવનાની રૂપની તરતી કાયાની મોજમાં ડૂબી પર પગ
આ ળ પર પગ ન મૂકે તેવા સમયે તેઓ વૈભારગિરિ પર તપેલા પથ્થર ગયા હતા. જગતની કોઈ વાત એમને સાંભરતી નહોતી અને જગત પર સૂઈ ગયા. મનની નિર્મળ ભાવશ્રેણિ જાળવી રાખી અને | સાથે એમને કોઈ સંબંધ નહોતો, મહિનાઓ વીતી ગયા પણ એમણે આત્માના શુભ અધ્યવસાય અડગતાથી વિચલિત થવા ન દીધા. | એ વિશાળ ભવનની બહાર દૃષ્ટિપાત પણ નહોતો કર્યો !
એમણે દેહનો ત્યાગ કર્યો, દેવભવ પામ્યા. સાધ્વીમાતાની વિહ્વળતાનો અંત નહોતો. એ ભુખ્યાં ને સાધ્વીમાતાને આપેલું વચન તેમણે પાળ્યું. સંયમનું કઠોર તરસ્યાં નગરની શેરીએ શેરીએ ભટકતાં હતાં અને આર્જવ કંઠે પાલન કરીને આત્માને ઊર્ધ્વગામી બનાવ્યો. બૂમ પાડતાં હતાં. અરણક, અરણક, મારો બાળક અરણક !
1 આચાર્ય વાત્સલ્યદીપજી મ. સા.
லலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலலல