Prabuddha Jivan - Tarun Jain 1935 Year 02 Ank 01 to 15 - Ank 10 is not available

SR No.: 525920
Original Sutra Author: N/A
Author: Tarachand Kothari
Publisher: Mumbai Jain Yuvak Sangh
Publication Year: 1935
Total Pages: 122
Language: Gujarati
Classification: Magazine, India_Prabuddha Jivan, & India
File Size: 9 MB

Page 113

શતાબ્દિ. (૨)
તરણ
વાર્ષિક લવાજમ ૧-૮-૦ છુટક નકલ ૧ આને.
Regd No. B. 3220
: : તંત્રી : તારાચંદ કોઢારી : :
G
T
શ્રી મુંબઈ જૈન યુવક સંઘનું મુખપત્ર.
વ
૨ જી : અંક ૧૫ મા. રવીવાર તા. ૧૫–૧૨–૩૫
આપણું ગુલામી માનસ.
આ તે સૌ કોઇ સમજી શકે છે કે જ્યારે દુનિયાના પ્રત્યેક મહારાષ્ટ્રા અને સમાન્તે કુદકે ને ભૂસ્કે ભિન્ન ભિન્ન દિશામાં આગળ વધી રહ્યા છે, ત્યારે આપણે જૈન સમાજના નવયુવાને અને ખાળ-વૃધ્ધા એ પ્રગતિના રાહે જવાને બદલે પૂરાણી પ્રણાલિકાની મસાલ ધરી ઉંધી દિશામાં ધર્મ અને વ્યવહારના બાહ્યાડંબર કારણેા રજુ કરી પીછે હઠ કરી રહ્યા હોઇએ એવુ શુ આપણને નથી લાગતું?
આપણી, આપણા સમાજની મનેાદશા આજે કાઈ વિચિત્ર માનસ પ્રવૃત્તિ અને મિથ્યા ધમડમાં રચીપચી રહેલી હોય તેમ ખાદ્ય જગતની રહેણી કરણી અને વિચાર આંદાલન તરફ સ્હેજ નજર કરવાની ફુરસદ સરખી આપને નથી. આપણા પૂર્વજોએ આપણી ભાવીની છાયા ઝાંખી અને કંઈક નિરાશામય નિહાળી. આપણા હિત માટે સાચી દોલતના અખુટ ભંડારા આપણને વારસામાં આપતા ગયા પણ કમનસીમ આપણા કે તેને સદુપયોગ કેવી રીતે; કયાં આગળ કરવા તેની ગતાગમ સરખી આપણને ન પડી. અને પિરણામે તેના રહ્યા–સહ્યા અવશેષ! પણ આજે કંઇક ખુણામાં ઇજારદારાના હાથમાં સડી રહ્યા છે.
જૈન જગતની એ સર્વોત્તમ સંસ્કૃતિ અને સાહિત્યના રસથાળ જ્યારે સારાએ જગતનું ધ્યાન ખેંચી રહ્યો છે ત્યારે આપણે મૂઢ મનોવૃત્તિમાં એ કઇ વસ્તુ હશે તેનુ પણ ભાન વિસરી ગયા ન હેાય તેમ નરી બેઢરકારી શિવાય આપણે કાંઈ પણ તેમાંનુ સાચવ્યુ નથી અને સાચવવા દેતા નથી,
આ જાતના વાતાવરણ અને અવદશાના છાંટણાં આપણા ભાઈને ઉડે અને સમાજના કલકિત લખાણાથી ભરાય એમાં આપણા જ દોષ છે. કહેવા દ્યો કે આપણા વડીલેા જ તેના જમાના જુની રૂઢીએને અનુસરતા આપણને ભાગ્યેજ ખ્યાલ આવે છે કે એ રૂઢીઓ શાથી આપણા સમાજમાં દાખલ થવા પામી અને આંધળીયાની માફક આજે પણ અનેક રૂઢીઓને ચુસ્ત પણે વળગી રહ્યા છીએ.
ઇતિહાસના પાના એવા મુખ્ય ભાગીદાર છે. કયારે, કયા કારણે કે પ્રકારની એ જુનવાણી
આ જાતની અને દશા આપણી અજ્ઞાનતાના પ્રદર્શન સિવાય કઈ જાતનું સૂચન કરી શકે ?
આજે તે કાઇ પણ આદશ્તમય ઉચ્ચ કે શુભ પ્રવૃત્તિને આરંભ કરવામાં આવે એટલે તેના માર્ગ રૂલવાને ધર્મની, કર્મની કે વ્યવહારની મર્યાદા અને અધનાની આડી દિવાલ ખડકાવતા આપણને વાર નથી લાગતી. અને આરંભતા પહેલા વસ્તુના અંતના વિચાર કરી એને ત્યાંને ત્યાં જ પડતી મૂકવામાં આવે છે. આવા ખનાવા તે આપણા જીવનમાં સામાન્ય અન્યા જાય છે અને આ રીતે એકપણ શુભકાર્યના આરબ અનેક મુશ્કેલીને સામનેા કથા વગર ભાગ્યે જ આપણે માટે નિર્ભય અને છે.
એક વખત એવા હતા જયારે સારાએ સમાજનું નાવ અમુક મર્યાદિત ક્ષેત્રોમાં વડીલે કે પાંચના હાથામાં સહી સલામત ચાલ્યે જતુ હતુ' અને ભાગ્યે જ સમાજની કાઇ પણ વ્યકિત તેમની આમન્યાના લેપ કરતી. પણ આજે એ વખત નથી રહ્યો.
આજની આપણી પરિસ્થિતિને વિચાર કરશુ ત્યારે કહેવું પડશે કે આપણી મૂઢ મનેાદશા, ગુલામી માનસ કે નિર્માલ્યતા કેટલેક અંશે આભારી છે. મનુલ કુમાર,