________________
કારણ કે એવું નિષ્કલંક વાંગ બ્રહ્મચર્ય આજે
ઉત્સવ તો એવાઓને બે કે જે કેઈએ જોવું નથી. આત્માની એવી નિર્ભયતા જાણે કે તો લક્ષ્મી તેજીને આવે છે, કે સરસ્વતી લગભગ અદશ્ય બી છે. માન નથી, ધર્મ નથી, ' લઈને આવે છેબાકી શા ઝળા : લુચ્ચાઈ છે. સગવડીઓ ધમાં છે. માન્યા માટે માથું આપવાની તમન્ના નથી, સવામાં સ્વાર્થની મેટાઈ
આ એટરમલજી-મુનિ વે ઉત્તમ મર૪, છે. નિષ્કલંક ચારિ આજે દુર્લભ બન્યું છે. મૃત્યુ
સુ9િ અન્ય ભકત હતા. એકવાર અરિજીએ ભયની બેપરવાઈ એ જે દેખાતી નથી. કક્ષાના
હસતાં હસતાં કહ્યું: “મારી ગમે તેવી અજ્ઞા પાળે પ્રેમને ઝરો જાણે માનવીના હૃદયમાંધી શેવાઈ
તેવો કઈ શિધ છે ખરા" ગયો છે. ચિંતા, અસંતોય ને ઇ આજે માનવ- ઉત્તમસાગરજી પાસે છે. તેમણે કહ્યું : જીવનનાં વિશિષ્ટ અંગ બન્યાં છે. મોટાઈમાં ખયાં કુવામાં પડવાની આજ્ઞા કરી તે કુવામાં પડું. છે. કેન્દ્રનું જ પૂરું ભાન નથી ત્યાં આમાની યાદ આજ્ઞા આપો.” }ને હોય !
નહીં હોગા શકો આના !” પ્રેમનો એ અફાટ , બહ્મચર્ય એ મહાન પ્રતાપ, આત્માનું એ દિવ્ય સામર્થ્ય જણાં શું મળ્યું જરૂર પાળીશ” ત્યાં જે કાર્ય થાય તે આજે મારે લાગશે.
“તે ચાર કાઢીને માંડ દોડવા. માકડના ચટકાને મિહા મટકા ગણી આનંદ માનનાર, લીંબડાને, કુતરાને, નદીને પિતાના ભાઈ
કુવામાં ઝંપલા નવું સહેલું હતું. આ કાર્ય લેખનાર દિવ્ય પ્રેમાને છે. અશકય છે ?
મુકેલ હતું. એ રીતે યુરિજીએ એમના અભિમાનને
ફટ માર્યો કે નિવાએ મગ ન કરવો. આજે - શ્રીમદ્દ લખે છે : “એકવાર કબૂતર પર કવિતા જ્યાં પ્રેમ ત્યાં કાલે પ્રેમભાવ થા વાર લાગતી લખતાં કબૂતર બીજી પંક્તિએ ડાયરી પર આવીને નથી. બે”
ભકતે કહેતા : સાહેબ, લેકે ટીકા કરે ઝવેરી મૂળચંદ આશારામ કહે છે : “તરાને છે કે આપ હમણાં ડાં નશાએ જતા નથી.” જોઈ તેઓ પ્રેમની વાણીમાં કહેવા કુતરસીભાઈ,
“ નતાએ કે ” ને મુજ ક્ષણભર છે. તે મજામાં ને ?”
સમાધિમાં દિયર ને ગયા. થાવાર જા ને કહ્યું : પણ જવા દે આ વાત ! જ્યારે કોઈ “યાત્રા કરી આ એકલા પદ મળી છે. બાકી આમને સંગી મળે ત્યારે એનો નિર્ણય કરીશ! તે જમે જે કહેતું હોય તેને કહેવા દે ! ભક, પેલ
યાદ છે ને ! “એકે કહાં ટુર બ , મલજી નામના એક મારવાડી ભકત હતા. અત આજ્ઞાપાલક. એની દીક્ષા લેવાની
મેં તે તેરી પાસ” ઇચ્છા થઈસુરિરાજ ચાલતા હતા કે વધુ ધમાલ વગર દીક્ષા આપી દે , ગ ગામમાં ખબર પડી ગઈ, ને હુ - પ . પપ મામ કરવાનું કારણ પૂછે વાર તેમનું સ્પષ્ટ શબ્દોમાં જણાવ્યું
