Page Text
________________
તો, ૨૦-
બુદ્ધિપ્રભા
બાળક વધુ એના મા બાપમાંથી શીખે છે. મારી માના મા બાપ, હું પહેલાં જ જણાવી ગયેલ છે તેમ જીવનના કોઇ ચોકસ ખ્યાલ વિનાના અસ્થિર ને ચંગાળ જીવ હતાં, એ મને ઘણીવાર કહેતી : “મારે જમ તે એક અકરમત છે.”
અને એ અકસ્માત ખરેખર ભયંકર હતા. એ આગળ લખે છે –
મેં આ દુનિયામાં પહેલા આંખ લા ત્યારે મારી આજુબાજુ તરાં હતાં. કાગડા હતા. જનમ પછી તરત-1 નંદાને એ ચાલી રહ્યાં હતાં.
માં જનમ પછી મેં ક્યારે ય મારી માને ખાળે નથી જોયો. મારા બાપની મેં સુરત નથી જોઈ, અંકલી ને અક ને આ દુનિયામાં ફેંકી દેવામાં આવી હતી.
જ કી ને મારી બા વાડ થી જતી ફની પણ મારા હૈયાને કાઈ પાળનાર નહતું. મમતાથી મને કઈ બાવા.ર ન હતું.
હવને એનું કામ કરે જ હતું. તે દિવસે હું મારી થી ગો. મારું હૈયું ભૂખ્યું હતું. પ્રેમની અને “બ લાગી હતી. પણ્ મા .. કડી ક ન મળી.
ને બા નતી વાંક . !!! બે વાગે અને એ ઘણી ધીરજ ધરી. અને મેં મારા લિપ વસાયા જે મારા રાજ ગયા. કયાંય મને પડી નજર ન મળી..
રત પંડ ગગા માં લી. પણ હવે તે આંસુ પણ ખૂક્યાં હતા. આસુએ પણ વિદાય લીધી. હતી. એ જતી આ વૈયાનાએ મને કંકુ ની વ્યતિ બનાર,
જીવન ચડી ગયે. ઉલ્લામાં છેલે પાસ મુકો. મા મરી ગો. શ્રદ્ધા સળગી ગઇ. અને આખી દુનિયાનું નિકંદન કાદવને મેં સંકલ્પ કર્યો.
સૌ પ્રથમ મેં મારા બાપ શોધવાનો પ્રયત્ન . જે બાપ મારી આ દશા કરી હતી, મને રઝળતી ને ભરતી કરી હતી, એ બાપને મેં મારું લય બનાવ્યું.
હું ઘણું કરી. ઘણાને નવી, કંક જણાને મેં પૂછપરછ કરી, અને એક રાત્રે નીલી હાલતમાં એને ભો થઈ ગયો.
એક હાથમાં મૃાન પોલી હતી. બીજા હાથમાં મુકી હતી. માદક આંખે હતી. વીખરાયેલા વાળ હતા. કાળા કાળા હર હતા. અવાજના કંદા ડેકાણા નહતાં. ગમે તેમ એ બબડે જતા હતા. ઘડી એ સુરાને પીતા હતા. ઘડો એ સુંદરીને મેં તે હતા,
લયાનક એ આ હતું. હું ધૂળ ડી. મારી હિંમન જરા ગમગી ઊઠી. સામે જ મારી મંઝીલ મા હિતી પણ મને કે. કડડભૂસ થતી એલાનને અવાજ સંભળાતા હતા.
મને થયું પાછો ફરી જ. મા ને ! એ બાપના દર્શન કરાવ્યા. ઘોડીક પળ માટે હું વિમાસણમાં પડી ગઈ. મને જ સમજાયું હિ. હું એકાએક ચીસ પાડી ઉ.
ભિય કર ફાતિ હસતો એ મારી તરફ આ રહ્યો હતો. એની નજરમાં ખૂન હતું. એના હોઠ પર સહરાની પ્યાસ હતી એક મોટી છલંગ મારીને એણે મને દબાવી દીધી. જબરી એ ભીસ હતી મેં ખૂબ વલખાં માર્યા . એની પકડમાંથી છૂટવા મે બનતું બધું જ કર્યું.
પણ ડબ !..માલિયત એને હેલી હદ ઓળંગી નાખી !!! મારું કૌમાર્ય નંદવાઈ ગયું !...” અને એ પાપનું સંતાન તે હું.
બળાત્કાર અને જન્મ આપ્યો. બળથુથીમાંથી જ મને પાપના સંસ્કાર મળ્યા. મારી માને પેટમાં જ હું ઘણાના પાઠ શીખે. જીવનથી હારેલી, જિદગીથી થાકેલી અને દયા' ના લી મારી માએ ઇન્યિા સારી પર રાજ ઠાલવ્યો. એની લાલ આંખથી દુનિયા થરથરતી હતી. એના પગના એક જ ધબકાર માત્રથી ધરતી ફળ નાં હતી, અને એવી ભયંકર તિરસ્કાર ને કેરી જૂના અને સંસ્કાર મળ્યા.
| SR No. | 522115 |
| Book Title | Buddhiprabha 1961 01 SrNo 15 |
| Original Sutra Author | N/A |
| Author | Chabildas Kesrichand Sanghvi, Bhadriklal Jivabhai Kapadia |
| Publisher | Buddhiprabha Samrakshak Mandal - Khambhat |
| Publication Year | 1961 |
| Total Pages | 24 |
| Language | Gujarati |
| Classification | Magazine, India_Buddhiprabha, & India |
| File Size | 927 KB |