________________
પ્રાચીન જૈનલેખસંગ્રહ.
(૩૨૬) . [ સ્તંભનપુરના લેખે. નં. ૪૫૦.
મુકવાનું કહેતાં તુંરત છોડી તેમને દેવામાં આવ્યા હતા. પરંતુ પાછળથી વિજરેજલે તે જગી ઉપર એક લાખ લ્યાહરી (તે વખતે ચાલતું નાણું) ને દંડ કર્યો. જે એ દંડ ભરે તેજ તે પિતાને દેશમાં જઈ શકે તેમ હોવાથી પિતાને કઈ જામીન થાય તેમ તે ખોજગી કહેવા લાગ્યો. પરંતુ જામીન કેઈ ન મળવાથી, ફિરંગીઓ તેને છોડવા માટે આનાકાની કરવા લાગ્યા. જ્યારે આ વાતની ફરી પરીખ રાજીઆને ખબર પડી ત્યારે તે ખોજગીને જામીન થયે અને તેને છુટ કરાવી પિતાની વખારે તેડી લાવ્યા. ત્યાં આવી જગી બહ ખિન્ન થયા અને પોતાની પાસે તે વખતે કાંઈ પણ ન હોવાથી હતાશ થઈ મરવા તૈયાર થયે. તેને રાજીઆએ ધીરજ આપી તેના વાસસ્થાન ચિઉલ બંદરે રવાને કર્યો. ત્યાંથી તેણે એક લાખ લ્યાહરી મેકલી આપી. અને આવી રીતે વિના સ્વાર્થે પરોપકાર કરવાથી તેમજ પિતાને જીવિતદાન અપાવ્યાથી તે જગી પરીખ રાજીઆનું હંમેશાં ગુણગાન કરતો હતો.
એક વખતે તે જગીએ ૨૨ ચોરોને પકડ્યા હતા અને જેનોના પર્યુષણમાં આવતા તેલાધરના દિવસે (ભાદ્રવા સુદી ૧) તેમને તરવાર વડે મારી નાંખવાને હુકમ કર્યો હતે. જાડો તરવાર ખેંચી જેવા તેમને મારવા જાય છે તેવાજ તે ચરે [તે દિવસનું સ્મરણ થઈ આવવાથી ] બેલી ઉઠયા કે આજે તે પરીખ રાજીઆનો મોટે તહેવાર છે તેથી અમને ન મારે. બેજગી રાજીઆનું નામ સાંભળી બહુ ખુશી થશે અને તે ચરેને તુરત છોડી દઈ બોલ્યા કે રાજીએ તે હારે મહટે મિત્ર અને જીવિત આપનાર છે. ઇત્યાદિ આવી રીતે એ મહાન શાવકના પુણ્યાદાતોને ઉલ્લેખ કરતો છેવટે એ કવિ કહે છે કે
મુનિવરમાં ગુરૂ હીરજી, અસુર અકબર સાર; વણિગ વંશમાં સજીઓ, દયા દાન નહિં પાર.”
ગોવામાં, એક વખતે ફિરંગીઓ એક કોઈનું મહેસું વહાણ પકડી લાવ્યા હતા અને તેમાંના માણસોની મિલકત લુટી લઈ તેમને મારવાની તૈયારી કરતા હતા. પરીખ રાજીને ખબર પડતાં તેણે તે બધાને
૭૩૬
Jain Education International
For Private & Personal Use Only
www.jainelibrary.org
