________________ (96) તે વખતે એકાંતમાં બેઠેલા રાજાએ જયાવતી દેવીને પ્રીતિપુર્વક કહ્યું કે “દેવી ! જે તારા મનમાં આશ્ચર્ય છે તો મારૂં શબ્દધિપણું જે” એમ કહી રાજાએ સર્ષના શરીર જેવું ભયંકર, ક્રુર અવાજ કરતું, અને વજદંડ જેવું કર્કશ ધનુષ્ય હાથમાં ગ્રહણ કરીને તેના ઉપર પોતાના નામથી અંકિત, લેહમય બાણ ચડાવ્યું, આ વખતે ગુરૂ દિવ્ય દ્રષ્ટિથી બોલ્યા “હે કાળદંડ બન્નેનું મૃત્યુ જલદી આવે છે, માટે આકુળવ્યાકુળ થયેલા કુકડાઓનું તું રક્ષણ કર, કેટપાળ તરવાર કાઢીને સંર્વ દિશામાં જેવા લાગ્યો. તે વખતે રાજાએ બાણ મૂકહ્યું, એટલે હુંકાર સ્વરથી ભયંકર, તીક્ષ્ણ અને અણુવાળું નાણું (અમાસ) અજ્ઞાન છે પણ અમારી પાસે આવી, અમારું શરીર ભેદી, પ્રાણ હરી લઈને જરા આઘે જઈ પૃથ્વી પેસી ગયું, હે રાજન! પ્રથમ ભવમાં મેં જે સ્વમ જોયું હતું જે હું મારી મા વડે પાડી દેવાય તો ધવલગ્રહથી છ ભૂમિ નીચે પડ અને મારી મા પણ દોડતી સતી ત્યાં આવી તે સ્વનું, સાક્ષાત્ ફળ અનુભવ્યું ! આવી રીતે અમારે તિર્યંચ ગતિમાં છઠઠે ભવ થયે, इति श्री यशोधरचरित्रे नृपजनन्यो सप्तमो भवः 1. આ ખરાબ કૃત્યમાં મારી માએ પ્રેરણું કરી, મેં કૃત્ય કરવું, તેથી હું છ ભવ રખડાં અને સાથે મારી માતાને રખડવું પડયું એ ઉપય છે. P.P. Ac. Gunratnasuri M.S. Jun Gun Aaradhak Trust
