________________
CLARIOLAOLALALALALALA અને જેવી ગાડી આવે કે બે માણસો આવે, ગાડીનો પાછળનો ગેટ પણ ના ખોલે અને મરવાના વાંકે જીવતાં આ પશુને બે બે પગે ઉંચકી, બે વાર હવામાં હલાવીને સીધા ગાડીમાં ઘા કરે. એક-બે-ત્રણ! એકના ઉપર એક! વિચારો તો ખરા શું હાલ થાય? કતલખાને પહોંચતા પહેલાં જ અડધાથી વધુ પશુઓના શ્વાસ રૂંધાઇ જાય છે અને મરી જાય છે. તે લોકો ગાયને મશીન માને છે ને? ‘જીવ' કયાં માને છે!
અને આ જ રીતે આગળ કહ્યું તેમ, જન્મેલા વાછરડા પણ સીધા કતલખાને જ જાય છે. પશુમાં માનવ જેવી જ સહજ લાગણી પ્રેમ હોય છે :
પશુ પોતાના બાળક માટે જંગલમાં એકવારસિંહ સામે પણ લડી લે છે, પણ માનવ સામે કેવું બિચારું લાચાર બની જાય છે! સિંહને પણ પોતાના બાળકની રક્ષા માટે એક વાર ભગાડી શકે, તે જ માતા (ગાય કે ભેંસ રૂપ પશુ) પોતાના બાળકને આંખથી અળગું થતું જોઈને કેવું રુદન કરતું હશે? તેના હૈયામાંથી કેવી હાય' નીકળતી હશે? પશુ પોતાના પ્રાણ બચાવવા ૬/૭ ફૂટની દીવાલ પણ કુદી જાય, પણ અહીં માત્ર વિવશ-લાચાર! પશુ આ જ લાગણીઓના કારણે માનવ સાથે પારિવારિક પ્રાણી બનીને જીવતો આવ્યો છે. માનવ સાથે એનો એવો નાતો છે – જેવોમા અને દીકરાનો, માટે તો ભારતીય સંસ્કૃતિમાં ગાયમાતા શબ્દ આવ્યો.
દઢપ્રહારીની કથા જાણીએ છીએ ને? માલિકને બચાવવા શત્રુની સામે થાય છે અને પોતાના મોતને વહાલું કરે છે. પશુપ્રેમની સત્યઘટના :
અમે નાના હતા, ત્યારે સ્કુલમાં એક પાઠ આવતો હતો પાડાનો. માલિક તેના પાડા પર બેસી રોજ ગામ બહાર રેલવેના પાટા ઓળંગીને જતો. બે મશક પાણીથી ભરી, તે બે મશક પાડા ઉપર લાદી પોતે પણ પાડા પર બેસી, પાટા
