________________
आगम
(४०)
“आवश्यक"- मूलसूत्र-१ (नियुक्ति:+वृत्ति© भाग-२ अध्ययनं H, नियुक्ति: [४५८], विभा गाथा H], भाष्यं [७२-७५], मूलं - /गाथा-] पूज्य आगमोद्धारकरी संशोधिता मुनि दीपरत्नसागरेण संकलिता आगमसूत्र[४०] मूलसूत्र[१]आवश्यकनियुक्ति एवंमलयगिरिसूरिरचिता वृत्ति:
प्रत
सत्राक
चरिते
उपोदात-दलितो, अह पुणरवि सामी तेंदूसगेण अभिरमइ, सो य देवो चेडरूवं वितविऊण सामिणा समं अभिरमइ, तत्थशप्रसा नियुकोसामिणा सो जितो, तस्स उवरि सामी विलम्गो, तते णं से देवे सामिभेसणहूँ एगं महं तालपिसायरूवं विउवित्ता पव- देवागमः श्रीवीर- |हिलं पयत्तो, सोऽवि सामिणा दगुण अभीएण (तहा) तलप्पहारेण आहतो जहा तत्थेव निवुड्डो, ताहे भीतो देवो
चिंतेइ-एत्ववि न तिष्णो छलिउंति, पच्छा सामि वंदित्ता गतो। अमुमेवार्थमाह
अह ऊणअट्ठवासस्स भयवतो सुरवराण मज्झमि । संतगुणुवित्तणयं करेइ सको सुहम्माए ॥ ७२ ।। भा०॥ ॥२५८॥
बालो अयालभावो अबालपरक्कमो महावीरो। नहु सो भेसेउं देवेहिं सईदएहिंपि ॥७३॥ भा०॥ अथानन्तरमूनाष्टवर्षस्य भगवतः सुरवराणां मध्ये सन्तश्च ते गुणाश्च सद्गुणास्तेषामुत्कीर्चनं-संशब्दनं करोति शक्रो| देवराजः सभायां व्यवस्थितः, किम्भूतमित्याह-बालः अबालभावः-अवालखरूपः, भावशब्दः स्वरूपवाची, तथा न बालपराक्रमोऽवालपराक्रमः, पराक्रमः-चेष्टा, वीरः कषायादिचत्रुजयं प्रति विक्रान्तो, महांश्चासौ वीरच महावीरः, 'नहु' नैव शक्यते भीषयितुं देवैः सेन्ट्रैरपि ॥
तं वपणं सोऊणं अह एगो सुरो असद्दहतो य । एइ जिणसंनिगासं तुरियं सो भेसणवाए ॥७॥ भा०॥ ॐ तत् सद्गुणोत्कीर्चनरूपं शक्रवचनं श्रुत्वाऽथानन्तरमेक: सुरो-देवोऽश्रद्दधान 'एति' आगच्छति 'जिनसकाश' ॥२५८॥ दाजिनसमीपं 'तुरियं सो भेसणहाए' स्वरित-शीघ्रं 'स' विवक्षितो 'भीषणा भीषणनिमित्तं ॥ स चागत्येदं चके
सप्पं च तरुवरम्मी १ काउंतिदूसणएण डिंभं च २। पट्टीए मुट्ठीए इतो वंदिय वीरं पहिनियसो ॥७॥ भा०॥
r ༔
अनुक्रम
ForFive Persanamory
~247~