________________
आगम
[भाग-३७] “उत्तराध्ययनानि"- मूलसूत्र-४ (मूलं+नियुक्ति:+वृत्ति:) अध्ययनं [२२], मूलं [-] / गाथा ||३६-३८|| नियुक्ति: [४३९...]
(४३)
प्रत सूत्रांक
||३६
-३८||
प्रविशेदपि न तत्रेयमिति भावः, भीता च मा कदाचिदसौ मम शीलभङ्गं विधास्यतीति, 'तस्मिन्' इति लयने ।। रवा 'एकान्ते' विविक्ते 'तकम्' इति रथनेमि, किं कृतवत्यसावित्याह-'बाहाहिति बाहुभ्यां कृत्वा 'संगोप' पर-13
स्परबाहुगुम्फनं स्तनोपरिमर्कटबन्धमितियावत्, 'वेपमाना' शीलभङ्गभयात्कम्पमाना 'निषीदति' उपविशति, तदा४ श्लेषादिपरिहारार्थमिति भाव इति सूत्रचतुष्टयार्थः ॥ अत्रान्तरे१॥ अह सोऽपि रायपुत्तो, समुद्दविजयंगओ। भीयं पवेविरं दई, इमं वकमुदाहरे ॥ ३६॥ रहनेमी अहं
भद्दे, सुरूवे ! चारुमासिणी! । ममं भयाहि सुअणु, न ते पीला भविस्सई॥३७॥ एहि ता भुजिमो |भोगे, माणुस्सं खु सुदुल्लह । भुत्तभोगा पुणो पच्छा, जिणमग्गं चरिस्सिमो ॥ ३८॥ | अथ च 'सोऽपी'ति स पुनः राजपुत्रः' रथनेमिः भीतां प्रवेपितां च प्रक्रमाद्राजीमतीम् 'उदाहरे'त्ति उदाहरत्-उक्तवान्, किं तदित्याह-रथनेमिरहमिति, अनेनात्मनि रूपवत्त्वाद्यभिमानतः स्वप्रकाशनं तस्याभिलापोत्पादनाथ विश्वासविशसनहेत्वन्यशङ्कानिरासार्थ वा खनामख्यापन, 'मम'ति मां 'भजख' सेवख सुतनु ! न 'ते' तव
पीडा' वाधा भविष्यति, सुखहेतुत्वाद्विषयसेवनखेति भावः, यद्वा तां ससम्भ्रमां दृष्ट्वैवमाह-'म म भयाहि'त्ति मा दिमा भैषीः सुतनु ! यतो न 'ते' तव पीडा भविष्यति, कस्यचिदिह पीडाहेतोरभावात् , पीडया शङ्कया च भयं स्यादि
त्येवमुक्तम् , 'एहि आगच्छ 'ता' इति तस्माचावद्दा मानुष्यं 'खुः' इति निश्चितं सुदुर्लभ, तदेतदवाप्साविदमपि
%
दीप अनुक्रम [८३२-८३४]
6%
For
पूज्य आगमोद्धारकरी संशोधित: मुनि दीपरत्नसागरेण संकलित..आगमसूत्र[४३] मूलसूत्र[४] उत्तराध्ययनानि मूलं एवं शान्तिसूरिविरचिता वृत्ति:
~22
