________________
વીતરાગસ્તોત્ર સૂક્ત- રત્ન - મંજૂષા જેમનામાં જ્ઞાન, આનંદ અને બ્રહ્મ એકરૂપ બન્યા છે, તે જ શ્રદ્ધેય છે; તે જ ધ્યેય છે; હું તેમનું શરણ સ્વીકારું છું. १/५ तेन स्यां नाथवाँस्तस्मै, स्पृहयेयं समाहितः ।
ततः कृतार्थो भूयासं, भवेयं तस्य किङ्करः ।।५।।
તેમનાથી હું સનાથ છું, સમાધિવાળો હું તેમને ઇચ્છું છું. તેમના થકી હું કૃતાર્થ થાઉં. તેમનો હું સેવક થાઉં. १/६ तत्र स्तोत्रेण कुर्यां च, पवित्रां स्वां सरस्वतीम् ।
इदं हि भवकान्तारे, जन्मिनां जन्मनः फलम् ।।६।।
તેમની સ્તુતિ વડે મારી વાણીને પવિત્ર કરું. કારણકે એ જ આ સંસારમાં જીવોના જન્મનું ફળ છે. ૨/૭ વવાદૃ શોરપિ પશુ ?, વીતરાસ્તવઃ વવ વ ? !
उत्तितीर्घररण्यानीं, पद्भ्यां पङ्गुरिवारम्यतः ।।७।।
ક્યાં પશુમાં ય પશુ જેવો (પશુ કરતાં વધુ અજ્ઞાની) હું? અને ક્યાં વીતરાગની સ્તુતિ? એટલે પગે ચાલીને જંગલ પાર કરવા ઇચ્છતા લંગડા જેવી મારી સ્થિતિ છે. १/८ तथाऽपि श्रद्धामुग्धोऽहं, नोपालभ्यः स्खलनपि ।
विशृङ्खलाऽपि वाग्वृत्तिः, श्रद्दधानस्य शोभते ।।८।।
તો પણ, શ્રદ્ધાથી મુગ્ધ એવા મારી ભૂલ થાય તો પણ મને ઠપકો ન આપવો. કારણકે અસંબદ્ધ વાણી પણ શ્રદ્ધાવાનુની હોય તો શોભે છે.
