________________
૨૮
વૈરાગ્યશતકાદિ સૂક્ત- રત્ન- મંજૂષા १६ किंचि जया जं पेच्छसि, तं तं अपुव्वमेव मन्नेसि ।
भणसि अपुव्वं न कयाइ, सुक्खमेवंविहं पत्तं ॥१६॥
જ્યારે જે કાંઈ જુએ છે, તેને તેને નવું માને છે અને કહે છે - પહેલાં ક્યારેય આવું અપૂર્વ સુખ મળ્યું નથી..
चिंतेसि न उण एअं, अणंतसो सुरनरेसु सुक्खाई। पत्ताई ताईन सरसि, मणे मणागं पिरे पाव ! ॥९७॥
પણ હે પાપી ! તું વિચારતો નથી કે “દેવ-મનુષ્યમાં અનંત વાર સુખો મળ્યા છે, પણ તે મનમાં જરા પણ યાદ નથી (એટલે નવું લાગે છે.)” १९ रे मूढ ! तुम अकज्जे,
लीलाइ चहुट्टए जहा चित्तं । तह तह कज्जे वि तओ, हविज्ज कइया वि नो दुक्खं ॥९८॥
હે મૂઢ ! અકાર્યમાં તારું મન જે રીતે સરળતાથી ચોટે છે, તે જો સત્કાર્યમાં પણ તે રીતે ચોટે તો કદાપિ તને દુઃખ ન
રહે.
२६ पच्चक्खं रे जिअ ! मोह-रायधाडी गिहमि लूडेइ ।
सव्वस्सं तहवि तुमं, आणाए तस्स वट्टेसि ॥१९॥
હે જીવ! તારી સામે જ મોહરાજાની સેના ઘરમાં જ સર્વસ્વ લૂંટે છે, તો પણ તું તેની જ આજ્ઞા માને છે !
