________________
૨૪
વૈરાગ્યશતકાદિ સૂક્ત- રત્ન- મંજૂષા ખંજવાળના રોગથી ગ્રસિત માણસ જેમ ખણતી વખતે ખંજવાળરૂપ દુઃખને સુખરૂપ માને છે, તેમ મોહાતુર મનુષ્યો કામદુઃખને સુખ કહે છે. ३३ न लहइ जहा लिहतो, मुहल्लियं अट्ठिअं जहा सुणओ।
सोसइ तालुअरसिअं, विलिहंतो मन्नए सुक्खं ॥८२॥
જેમ મોઢામાં રહેલ હાડકાંને ચાટતો કૂતરો સુખ પામતો નથી, પણ પોતાના તાળવામાંથી ઝરતાં રસને ચાટતો સુખ માને
છે.
३४ महिलाण कायसेवी,
न लहइ किंचि वि सुहं तहा पुरिसो । सो मन्नए वराओ, सयकायपरिस्सम सुक्खं ॥८३॥
તેમ સ્ત્રીના શરીરને ભોગવનાર પુરુષ કંઈ સુખ પામતો નથી, પણ બિચારો તે પોતાના શરીરના પરિશ્રમને જ સુખ માને છે ! ३९ परिहरसु तओ तार्सि, दिट्टि दिट्ठिविसस्स व्व अहिस्स ।
जं रमणिनयणबाणा, चरित्तपाणे विणासंति ॥८४॥
તેથી દષ્ટિવિષસર્પની દૃષ્ટિની જેમ તેની દૃષ્ટિથી દૂર રહે, કારણકે સ્ત્રીના નયનબાણો ચારિત્રપ્રાણોનો વિનાશ કરે છે.
