________________
વૈરાગ્યશતકાદિ સૂક્ત- રત્ન- મંજૂષા
१५ तं कत्थ बलं? तं कत्थ,
_vi ? સંવંનિમ જલ્થ ? | सव्वमणिच्चं पिच्छह, વિટું નÉ જયંતે શા
તે બળ ક્યાં ગયું? તે યૌવન ક્યાં ગયું? તે શરીરનું સૌંદર્ય ક્યાં ગયું? તે બધું યમરાજાએ નજર સામે જ નષ્ટ કરી નાંખ્યું. ખરેખર ! આ બધું જ અનિત્ય છે, એમ સમજ. ३६ रुवमसासयमेयं, विज्जुलयाचंचलं जए जीअं ।
संझाणुरागसरिसं, खणरमणीअं च तारुण्णं ॥१२॥
આ જગતમાં રૂ૫ અશાશ્વત છે, જીવન વીજળીના ચમકારા જેવું ચંચળ છે અને યૌવન સંધ્યાના રંગ જેવું ક્ષણિક સૌંદર્યવાળું છે. ३७ गयकण्णचंचलाओ, लच्छीओ तिअसचावसारिच्छं।
विसयसुहं जीवाणं, बुज्झसु रे जीव ! मा मुज्झ ॥१३॥
લક્ષ્મી હાથીના કાન જેવી ચંચળ છે. જીવોને મળતું વિષયસુખ ઈન્દ્રધનુષ્ય જેવું ક્ષણભંગુર છે; માટે હે જીવ! તું બોધ પામ. આમાંની કોઈપણ વસ્તુમાં તું મોહ ન પામ. ४४ जीअं जलबिंदुसमं, संपत्तीओ तरंगलोलाओ ।
सुमिणयसमं च पिम्मं, जं जाणसुतं करिज्जासु ॥१४॥
