________________
૧૩
અરે જાયા સંયમ પંથ ઘણે આકરે, જાયાવત છે ખાંડાની ધાર જાયા મેરારે, બાવીશ પરિષહ જીતવા, જાયા રહેવું છે વનવાસ જાયા મેરારે, તુજ વિના ઘડી એક ન નિસરે અરે મા, વનમાં રહે છે મૃગલાં; તેની કેણ કરેરે સંભાળ, માડી મેરીરે. વન મૃગલાં પેરે ચાલશું, અમે એકલડા નીરધાર. માડી મારીરે, હવે હું નહિ રાચું આ સંસારમાં. હાં રે માજી નરક નિગદમાં હું ભમે, ભયે અનંતી-અનંતી વાર; માડી મેરીરે, છેદન-ભેદન મેં ત્યાં સહ્યાં, તે કહેતાં નાવે પાર, માડી મેરીરે હવે હું નહિ રાચું આ સંસારમાં. અરે જાયા તુજને પરણવી, પાંચસે નારીએ, રૂપે અસરા સમાન, જાયા મેરારે, ઉંચા તે કુલમાં ઉપની, રહેવા પાંચસેં પાંચસે મહેલ,
જાયા મેરારે. તુજ૦ ૭ હરે માડી ઘરમાં જે એક નીકલે નાગણી, સુખે નિદ્રા ન આવે લગાર, માડી મેરીરે, પાંચસેં નાગણીઓમાં કેમ રહું, મારું મન આકુલ વ્યાકુલ થાય માડી મેરીરે. હવે ૮: હરે જાયા આટલા દિવસ હું જાણતી, રમાડીશ વહુનાં બાલ, જાયા મેરારે, દિવસ અટારે હવે આવીયે, તું તે લે છે સંયમભાર, જાયા મેરારે.
તુજ
