________________
૨૪
પૂજ્ય શ્રી ચિદાનંદજી મહારાજશ્રી કૃત હોવાથી ભોગસુખોની જ વધારે પ્રાપ્તિ થાય. તેવા દેવભવોની પ્રાપ્તિ કરવાનાં નિયાણાં કરીને આ માનવ જીવન નિરર્થક ગુમાવે છે. જેમ કોઈ મુર્ખ મનુષ્ય હાથી જેવું શ્રેષ્ઠ પ્રાણી પ્રાપ્ત થતું હોય તો પણ તેને ત્યજીને અશુભ ગણાતા ગધેડાને રાખવાનું મન કરે છે. તે જેમ મુર્ખ કહેવાય છે. તેમ આ જીવ પણ આત્માના ગુણોની કમાણી કરવા વાળા આ ભવને હારીને તેને વિષયસુખમાં ડુબાડી દે છે. આવો મનુષ્ય પણ મહામૂર્ખ છે. ।।૩૪।
દેવતણાં સુખ વાર અનંતી, જીવ જગત મેં પાયા । નિજ સુખ વિણ પુદ્ગલ સુખ સેંતી,
મન સંતોષ ન આયા ।।૩૫।।સંતો
પુદ્ગલકી સુખ સેવત અહર્નિશ, મન ઈન્દ્રિય ન પ્રાપે । જિમ ધૃત મધુ આહુતિ દેતાં,
અગ્નિ શાન્ત ન થાવે ।।૩૬।।સંતો
ગાથાર્થ : આ જીવ આ સંસારમાં દેવ ભવ સંબંધી સુખો તો અનંતવાર પામ્યો છે. (અને તેને પામીને ભોગવીને નરક નિગોદમાં પાછો ગયો છે) પરંતુ આત્મગુણોની પ્રાપ્તિનું અને તેમાં આનંદ માનવાનું જે પોતાનું સ્વાભાવિક સુખ છે તે પ્રાપ્ત કર્યા વિના પુદ્ગલનાં સુખોની હારમાળા હોય તો પણ આ પુદ્ગલના જ સુખમાં રસિક એવા જીવનું મન સંતોષ પ્રાપ્ત કરતું નથી. ।।૩૫।।
પૌદ્ગલિક સુખોને જ રાત-દિવસ સેવતા એવા આ જીવનું મન અને ઇન્દ્રિયો ક્યારેય ધરાતી નથી. (સંતોષ પામતી નથી.) જેમ ઘી અને મધની ગમે તેટલી આતિ નાખીએ તો પણ અગ્નિ ક્યારેય શાન્ત
ન થાય. ॥૩૬॥
