________________
૧૪૭
પૂ એ કરેલું અપમાન સારૂં, પણ દુર્જનને સત્કાર ભંડે. સંસારમાં જે ભય હોય તે તે ફક્ત સુખને જ સમજ.
વ્યસન સાત મનાય છે. જુગાર, ચેરી, માંસ, મદિરા, પરસ્ત્રી, શિકાર વિગેરે એનું સજન સંસારના સુખમાંથી થયેલું હોઈ સુખ એ આઠમું મહાવ્યસન છે. એના ત્યાગમાં સાતે વ્યસનને ક્ષય જ થાય.
ધર્મના દૂતે વ્યક્તિને કહે છે, તું શંકારહિત સમર્પણ ભાવે મને સેવીશ તો તારી બધી કાળજી હું ઉપાડવાને કેલ આપું છું.
મેહના દૂતો વ્યક્તિને થોડા સુખની લાંચ આપી મદ કરાવી દુર્ગતિમાં લઈ જાય છે.
ગમે તેવા માણસને જોઈને મારી બુદ્ધિથી એ કે છે એનું માપ હું કરી લઉં છું. આવું ગર્વથી ફાંકો રાખી બેલનાર પાતે કેવો છે એનું માપ કરી શકતા નથી એ નવાઈ છે.
ગમતું મળે–વધે એની ખુમારી અને ગયા પછી કંગાલ દશા; લાચારી, દિનતા. કયાં ગઈ ખુમારી !
બીજાની પકડમાંથી છુટવું છે, પણ પકડમાં લીધેલાને છોડવા નથી.
મોઢામાં રહેલી જીભડી સખણ રહેતી નથી, બોલે એ અને માર ખાય ગાલ.
શરીરનું અંતિમ સ્ટેશન સ્મશાન, પણ જીવનું કયાં? વિચારે.
શેર સેનાના દાગીના પહેરનારને બીજે દિવસે પાણી ભરવા અને વાસણ માંજવા બીજાને ઘેર જવું પડે.
બેંકમાં કે સેફમાં મૂકેલું પાછુ મળવામાં શંકા, પરંત સાતે ક્ષેત્રમાં આપેલું ઘણું મળે એમાં શંકા નથી જ.
