________________
૪૯
ભગવાન શીતલવાણથી બેલ્યા. સૌમ્ય ! સાંભળઆ ! પૃથ્વીતલ ઉપર પવિનીબેટ નામનું નગર છે. નગરની શોભા અને સમૃદ્ધિ અપાર છે. ત્યાંની પ્રજાવ્યસની છે. એ પ્રજાને બીજુ નહિ પણ પરમાર્થનું ભારે વ્યસન લાગ્યું છે એ પ્રજા લોભી છે કારણ કે એને સદ્દવિદ્યાને ખૂબ લાભ લાગે છે. એ પ્રજા આળસુ પણ એવીજ છે કારણ કે પાપની પ્રવૃત્તિમાં પ્રમાદ સેવનારી છે. કરોડપતિઓના આવાસ મંદિરે કટિદેવજ લહેરાય છે. એ ચંચળ ધજાઓ, લક્ષમીની ચંચળતાને સૂચવી રહી છે.
એ નગરમાં જિન ધર્મ નામને શ્રેષ્ઠિપુંગવ વસે. એને ત્યાં ધનના અખૂટ ભંડાર. શેઠને જૈનધર્મ ઉપર અટલ શ્રદ્ધા. એના શ્વાસે શ્વાસે ધર્મપ્રેમ ધબકતા. નવતત્વને એ ઉંડો અભ્યાસી અને જિનધર્મનું સુંદર આરાધના કરનાર પરમશ્રાવક હતો.
એ નગરમાં બીજા સાગરદત્ત નામના શેઠ વસતા હતા. શેઠ શિષ્ટજનેમાં માનનીય અને દીન અનાથેના બેલી હતા. શેઠને ત્યાં ધનદેલતના ભંડાર ભર્યા હતા. તેઓ દાનધર્મના ખૂબ પ્રેમી હતા. જિનદાસ શેઠ સાથે એમને ગાઢ મિત્રતા હતી. સાગરદત્ત શૈવધર્મી હતા પણ મિત્ર સાથે રોજ જિનમંદિરે જતા અને પંચમહાવ્રતના અડગ આરાધક જૈન સાધુઓની પર્યું પાસના કરતા. જીવનની એક સુવર્ણપણે આ મહાશ્રમણે પાસે ધર્મશ્રવણુ કરતા સાગરદન શેઠે તેમના મુખે એક ગાથા સાંભળી કે
