________________
આપેલું પાછું આપતા નથી. બીજાઓ મારે પરાભવ કરે છે. મને તરછોડી કાઢે છે. ઘરમાં ઘી નથી. તેલ નથી. લાકડા ખૂટયા છે. મી ડું થઈ રહ્યું છે સ્ત્રી માંદી પડી છે. કુંવારી છોકરી મોટી થતી જાય છે. છોકરે હજી નાને છે. હજી કમાણું કરી શકે એવો નથી -વા લાવવાના પૈસા નથી. સ્ત્રી બહુ હઠીલી છે. કજીયાળી છે. ઘેર મહેમાન આવ્યા છે. ઘર જુનું થયું છે. દુકાન જિર્ણ થઈ છે. વરસાદનું પાણી પડે છે. ઘરમાં મારું કોઈ માનતું નથી. શેઠ પણ આકરા સ્વભાવવાળે છે. આ દેશમાં રહેવા જેવું નથી. સમુદ્રપાર જાઉં. વિદ્યામંત્ર....કાંઈક સાધું. કઈ દેવતાને પૂછું ? શું કરું ? આ ગરીબાઈ કેમ ટળશે ? લેણદારે લેણું માંગે છે.” આવી અનેક મહાચિંતારૂપી તાવથી મુંઝાયેલ મહાદુઃખ અનુભવે છે.
કેટલાક યુવાનીમાં કમળ જેવા કોમળ તળીયાવાળા, લાલ નખવાળા, લક્ષણયુક્ત, કાચબા જેવા ઉંચા પગ વડે શેભતા તથા સારી રીતે ગોઠવાયેલ ગૂઢ ઘુંટણવાળા હરણના જેવી જાંઘવાળા, હાથીની સૂંઢ જેવી સાથળ વાળા, સિંહના જેવી કેડવાળા, ગંગા નદીના દક્ષિણાવર્ત જેવી નાભીવાળા, ઉત્તમ વજાના જેવા મધ્ય ભાગવાળા, ઉવત કક્ષાવાળા, મત્સ્ય જેવા સુસંગત પેટવાળા, શિલાતલ જેવા વક્ષસ્થળવાળા, ભુંગળ જેવા ભુજદંડવાળા, જેવી ઉત્તમ વૃષભ ખાંધવાળા, શંખ જેવી અને ચાર આંગળની ગ્રીવા (ડેક) વાળા, વાઘના હડપચીવાળ", પરવાળા જેવા હોઠવાળા, ચંદ્ર જેવા
