________________
૧૯
શાંતીથી જપવા દે ને' શેઠાણી કહે-ચાર ઘરમાં આવી ગયા છે. અરે ! તિજોરીવાળા ઓરડામાં પહોંચી ગયા છે.'. શેઠ કહે–‘હું જાણું છું, આવા ભડ જેવા બેઠો છુ પછી તાર શી ચિંતા ? તું તારે નિરાંતે ધને! તિન્નેરી ખાલીને માલમતા લે તે ખરા! ચામડી ઉતારી નાખુ ! ખાખરા કરી નાખું!'
ગરબડ સાંમળીને ચાર ઘેાડી વાર લપાઇ ગયા. શેઠે ફરી ઘેારવા માંડયુ. એટલે ચારાએ તીજોરી ખોલી દરદાગીના, રોકડ વગેરેની ગાંસડીએ બાંધી. શેઠાણીની ધ કુતરા જેવી હતી. એ પાછા જાગી ગયા. શેઠને પણ જગાડયા...‘શેઠ ઉઠે ચારેએ ધનમાલની ગાંસડીએ બાંધી.' શેઠ કહે-,જાણું છું.” શેઠાણી કહે-આ ચારા ધનમાલનો ગાંસડીએ લઈ ને ચાલ્યા ય ખરા. હજી પણ પથારીમાં પડયા પડયા શેઠના જવાબ હતા કે ‘હુ' જાણું છુ” હવે શેઠાણીથી રહેવાયુ' નહિ એ ધવાયા હતા. શેઠના ટાંટીયેા જોરથી ખેચેં અને માટા અવાજે ધડાકા કર્યાં કે ધૂળ પડી તમારા જાણવામાં.............
શેઠ કહે શેઠાણીને છે ધન લઈ ગયા દૂર. જાણું જાણુ' શુ કરો જાણપણામાં પડી ધૂળ.
ત્યારે શેઠ અખકયા. ઉભા થયા અને ચારાને પકડવા દોડયા. હવે શૂરાતન જાગ્યુ. બહાર જઈને આમતેમ જુએ છે પણ ચાર તે કાંઇ હવે ઉભા રહે? એ તા હનુમાન ફાળ ભરી ભાગી છૂટયા હતા. આ....આ શેઠનું માં પહેાળું થઈ ગયું. ઘેાડા પ્રમાદથી શેઠની જિંદગીભર
