________________
ન પમાય ત્યાંસુધી માક્ષ સાધક સામગ્રીયુક્ત સદ્ગતિ મળે છે. અનેક જીવેા એાધિમીજ પામે છે.
તીથ યાત્રાના આ અપાર લાભા હૃદયસ્થ બનાવી તી સન્મુખ ડગલુ ભરી આપણે સહુ આ દુર્લભ લાલુાને પ્રાપ્ત કરીએ !
શાશ્વત તીર્થાધિરાજની આવી મહાન યાત્રાના પુણ્યચૈાગ મલ્યા પછી વ્હાલા સાધર્મિક એ, તી યાત્રા સંધમાં “છ” રીતુ· પાલન ચૂકશે! નહિ.
ખાતાં ખાતાં કેવળજ્ઞાન
ધાન્યના ધનેરા બની ચૂકેલા આપણને તપની વાત કડવી લાગે છે. ખાવું એ દેહના ધમ છે પણ અનાદિ અભ્યસ્ત આહારસજ્ઞા અને ક્ષુધાવેદનીય અને માનીય કર્મીના ઉર્દયથી આત્મા એમાં રસ અનુભવી રહ્યો છે. પેાતાનું અણાહારી સ્વરૂપ તદ્દન ભૂલી ગયા છે. કુરગડુ મહામુનિ, ૫૦૦ તાપસ મુનિવરશ...વગેરે મહાપુરૂષાએ ખાતાં ખાંતાં કેવળજ્ઞાન લીધું આપણને ખાતાં ય કયાં આવડે છે ? (૧) શાસ્ત્ર છ કારણે ખાવાનુ કહ્યુ છે એ કારણે જ આપણે ખાઇએ છીચે ? (૨) આત્માના અણુાહારીસ્વરૂપના વિચાર કરી દેહને ભાડું આપવા માટે ખાઈ એ છીચે ? (૩) જીભડીને કશી દલીલ ખટાવતા નથીને ? (૪) સુપાત્રમાં દાન આપીને ખાઈએ છીચે ? (૫) એ માંઢ ખેલતા નથી ને ? (૬) ભાણામાંથી ભાવતી એકાદ વસ્તુનો ત્યાગ કરીચે છીયે ? (૭) ખાવા બેસતા પહેલા ધન્ના શાલિભદ્રાદ્દિ મહાપુરૂષોને યાદ કરીએ છીયે ! (૮) અભક્ષ્ય-અન’તકાયનો ત્યાગ છે ને ! (૯) થાળી ધાઇને પીઇએ છીચેને ? આ બધુ... કરીયે તા કઈક ખાતા આવડયું કહેવાય !
•
