________________
[ ૧૭૩ ]
આજા દેશોના સારાં ગામા વિચરવાનાં હોય, ત્યાં સુધી તેવા અનાર્ય દેશોના ક્ષેત્રામાં હું જઈશ, એવી પ્રતિજ્ઞા સાધુએ ન કરવી, ( અર્થાત્ ત્યાં જવું નહિ ) ત્યાં જવાથી કેવલી પ્રભુ તેમાં દોષ બતાવે છે, કારણ કે ત્યાં જવાથી સયમની વિરાધના થાય છે, તથા ત્યાં આત્માની વિરાધનામાં સંયમની વિરાધના પણ થાય છે, તે ખતાવે છે, તે મ્લેચ્છ વિગેરે અનાર્યા આ પ્રમાણે બાલે છે, “ આ ચાર છે ! આ શત્રુના ચર તેના ગામથી આવેલા દૂત છે! એમ કહીને વચનથી તિરસ્કાર કરે, દ’ડથી તાડના કરે, અને છેવટે જીવ પણ લે, તથા વસ્રો વિગેરે પણ ખુ ંચવી લે, પછી સાધુને કાઢી મુકે, માટે સાધુએને આ શીખામણ છે, કે તેમણે તેવા માગે જવું નહિં, ચણ તેવા માને છેડીને સયત સારે માગે વિહાર કરી ને બીજે ગામ જાય.
से भिक्खू० दूइजमाणे अंतरा से अरायाणि वा गणरायाणि वा जुवरायाणि वा दोरजाणि वा वेरजाणि वा विरुद्धरजाणि वा सइ लाढे विहाराए संथ० जण० नो विहारवडियाए० केवली बूया आयाणमेयं, तेणं बाला तं चैव जाव गमणाए तओ सं० गा० दू० ॥ ( सू० ११६ )
તે ભિક્ષુને વિહાર કરતાં એમ માલુમ પડે કે તે માગે રાજા મરીગયા છે, અને સામાએ રાજ્ય તે વહેંચી લીધુ છે, અથવા યુવરાજને ગાદી મળી નથી, એ રાજ્ય થયાં હાય, વૈર વધ્યાં હાય, વિરૂદ્ધ ( શત્રુ ) રાજાનુ જોર હાય, તા તેવા લડાઈ તાફાનનાં ઉપદ્રવવાળા માર્ગે ખીજો સારા દેશ અથવા
