________________
૧૨૦
અમૃત સરખી વાણીથી આશ્વાસન પામ્યા, આશાલુબ્ધ થયેલા હું અહીંજ આખા દિવસ નિમન કરીશ, સાયંકાળ સુધી જો કલાવતીને જીવતી નહિ જોઊ' તાનિશ્રયે મરીશ, માટે તું તુંગારૂઢ થઇ ત્વરિત ગતિએ જઇ તેણીને શોધી લાવ. ’
(
તે સમયે જેવી દેવની આજ્ઞા, એમ કહી દત્ત નીકળ્યા, સાંભળેલી હુકીકતને અનુસારે ચાલ્યા, તેવામાં દૈવયોગે એક તાપસને તેણે જોયા. તેને પ્રણામ કરીને પુછ્યું ભે। સુનિ ! તમે અથવા બીજા કોઇએ નજીક પ્રસવકાળવાની અથવા પ્રસૂતા કોઇ સુદરીને જોઇ ? તેણે કહ્યું તુ* કાણુ છે અને કયાંથી આવ્યા.
દત્ત કહે ‘હું શ’ખપુરથી આવ્યા છું, મને ત્યાંના રાજાએ
માલ્યા છે. ૩
તાપસ કહે ‘શું હજી પણ તે બિચારી ઉપરથી રાજાએ વેરના ત્યાગ નથી કર્યા? લેાકેાક્તિ પણ એવી ચાલે છે કે કીડી ઉપર કટક ન હોય. ’
દત્ત કહે હવે વૈર નથી પરંતુ તેણીને દુ:ખ દીધું એથી પશ્ચા તાપ છે. હમણાં વધારે વાત કરવાના સમય નથી કારણ કે જોવાને ઉત્સુક થએલા રાજા સાંજ સુધીમાં તેણીને નહિ જોવે તેા અગ્નિમાં પડી મળી મળશે.
એમ સાંભળી તે દયાળુ તાપસ તેને પેાતાના આશ્રમ પ્રત્યે લઈ ગયા. ત્યાં કુળપતિને નમસ્કાર કરી ટકામાં સર્વ વૃત્તાંત જણાવી દત્તે કહ્યું, વિભા! રાજાને અભય આપે.
(
આવ્યાં,
તરતજ કુળપતિએ કલાવતીને મેલાવી. ત્યાં તેમની પાસે દત્તને બેઠેલા જોઇ તેણીની આંખમાં અશ્રુ ભરાઇ એક પણ વચન એટલી શકી નહિ અને જાણે સઘળા દુઃખના ઉભરો તે સમયે ભરાઇ ગયા હોય તેમ અત્યંત રૂદન કર્યુ કહ્યું છે કે હૃદયને વિષે ભરાઇ રહેલુ દુઃખ સ્વજનને દેખવાથી
