________________
તને ધન્ય છે કે જેણે દેવાંગનાને પણ રૂપ બદ્ધિએ પરાભવ કરનારી એ સુચના બનાવી; પરંતુ હવે આકાશગતિને વિષે તત્પર થાઊ એવી પાંખે આપ, જેથી હમણુંજ તે ચંદ્રવદનાનું મુખાવકન કરૂં. એવી કઈ રાત્રી અથવા ક દિવસ અમૃત સમાન થશે કે જેને વિષે દુલભ એવી તે સુચનાને પુષ્યાનુયોગથી હું પ્રાપ્ત કરીશ.” એમ ચિંતાના સંકલ્પરૂ૫ કલેલથી વ્યાકુલ થએલા હૃદયે કેટલાએક કાળ અતિક્રમણ કરી સભા મંડપને વિષે આવ્યો. ત્યાં સેવાથે આવેલા અમાત્યાની વાતથી સંતોષ પામી તે દિવસ તથા રજની નિગમન કરી, બીજે દિવસે પ્રભાતે અમાત્ય અને સામંતોએ પરિવૃત રાજા બેઠે છે તેવામાં કઈ પુરૂષે દોડતા આવી વિજ્ઞપ્તિ કરી. “સ્વામિન, સીમસામંતોએ નમ્રતાપૂર્વક કહાવ્યું છે કે, રથ, અશ્વ, હસ્તિ અને સુભટેથી આકુળ કઈ મહત સન્ય આપણા નગર તરફ આવે છે, જેના કલાહલથી વનવાસી પશુઓ ત્રાસ પામી ગયા છે.”
તે સાંભળી ક્રોધથી જેના હેઠ પ્રકંપિત છે, ભ્રકુટી જેની ભીષણ છે અને રણુકેલી ( યુદ્ધ ) જેને પ્રિય છે એવો તે રાજા બોલ્યો ભે બે સેવકે ! હંકકા વજડા, સામત સજ્જ થાઓ અને રણને વિષે ખેલવા ચાલે. રાજાની આજ્ઞા શ્રવણ કરી સર્વે સુભટે વિવિધ પ્રકારના આયુધે સંયુક્ત થઈ ગજ, અશ્વ કે રથ તૈયાર કરવા લાગ્યા, લેકે પણ શકિત થઈ માંહે માંહે પૂછવા લાગ્યા અને આખા નગરને વિષે કેલાહલ થઇ રહ્યો તે સમયે દત્તે રાજા સમીપે આવી વિજ્ઞપ્તિ કરી સ્વામિન ! અકાળે આ શું સમારંભ કર્યો છે? હે પરત્ન? જે કન્યારત્ન ચિત્રને વિષે જેવાથી આપણું હૃદયમાં નિશ્ચળ છે, તે સ્વયંવર વરવાને આવે છે. જે સકલ કલાને પાર પામે છે. પ્રકૃતિએ જે ઉદાર છે અને જેનું સ્કાર પરાક્રમ છે એવો જ્યસેનકુમાર સૈન્ય સાથે તેને લઈ
