________________
૬
પ્રકરણ ૧ લું
ધ્રૂજે તેમ તેઓના દેહ પ્રિયતમની વિરહ વેદનાથી ધ્રૂજતા હતા.
“ થરથર ધ્રુજે દેહડી મારી, જીમ વાનર ભરમાહ રે’
ઈશ્વર માત્ર ત્યાં અદૃશ્ય કલ્પના જ નથી, હવાઈ ધુમ્મસ જ નથી, રંગીન તરંગમાળા જ નથી, ધાર્મિક ઝઘડાઓનું આઠું જ નથી, ઈશ્વર ત્યાં જીવન સંગાથી છે. ઈશ્વરના એ પરમસત્યને સતત સહવાસ પ્રાણજીવક દ્રવ્ય બની રહે છે.
હવા પ્રકાશ પાણી જેવી જ જીવનની સૌથી વધુ પ્રાથમિક જરૂરીયાત ઈશ્વર બની રહે છે. ઈશ્વર ત્યાં શ્વાસેાશ્વાસ જેવા અનિવાર્ય બની રહે છે. આજે આપણી સ્થિતિ ધુમ્મસમાં ખાવાયેલ એરપ્લેન જેમ છે. જેને કંટ્રોલીંગ ટાવર સાથે ડિયા સંપર્ક ખોઈ દીધા છે. ઈશ્વરથી આપણે સદંતર વિખુટા પડી ગયા છીએ.
જીવનમાં ઈશ્વરને લાવવાની વધુમાં વધુ જરૂર આજે છે ત્યારે એ આનદઘનજીને યાદ કરીએ જેમને એ પ્રિતમની યાદ આવતાં જ અફાટ રૂદન કર્યું હતું. એ રૂદનથી ષ્ટિના વૈભવ વધ્યા હતા, અધ્યાત્મનું ગૌરવ વધ્યું હતું. કારણ એ રૂદન તૃષ્ણાજન્ય નહોતું. તૃપ્તિ
