________________
દેવકુમાર સચિત્ર ધાર્મિક નવલક્થા રાજા– તમે જામીન આપે તે તમોને મહેતલ આપું અને મુક્ત કરૂં.
વસંતસિંહ--મહારાજ! વિચારે, આ ગામમાં અમારા જામીન કણ થાય!
રાજ-જ્યાં સુધી જામીન ન લાવે ત્યાં સુધી કારાગ્રહમાં જ રાખવામાં આવશે. જાવ! તેમને કારાગ્રહમાં જ રાખે!
લાલસિંહ--(અચાનક આવી ચડતાં જ) મારી અરજ છે કે પેલા બે નિરપરાધી રાજકુમારોને મુક્ત કરે. હું તેમને જમીન થવા તૈયાર છું. હું કરું છું તે સાંભળો ! “દુઃખીયાનું દુઃખ કાપનાર, સ્ત્રીઓના શીયળનું રક્ષણ કરનાર, ગરીબેને પાળક અને એક પ્રભુને અદના સેવક.”
રાજા--તમો ક્યાંના રહીશ છો ? અને તમારા જામીન કેણુ થશે.
લાલસિંહ--નામદાર, હું તે જગલે જંગલ ભટકનાર છું છતાં મારે જામીન અહીંના નગરશેઠની પુત્રવધુ થશે.
રાજા---અરે ભલા માણસ, તે લોકોના સામે તે આ શેઠની ફરિયાદ છે તે પછી તેની જ પુત્રવધુ જામીન શી રીતે થઈ શકશે.
લાલસિંહ--રાજાજી, આ શેઠ ઘણોજ દુષ્ટ અને નરાધમ છે. અને તેની પુત્ર–વધુ સગુણ તેમજ શીલવંતી છે. રાજા--શું તમો આ માણસને ઓળખે છે?
જ્યારે તમે જંગલે જંગલ ભટકીને બધાનું દુઃખ કાપ છો તે મારું દુઃખ કેમ કાપતા નથી.
લાલસિંહ--રાજન ! તમારે વળી એવું શું દુખ આવી પાયું છે.
રાજા–અરે! મારી પુત્રીનું કઈ દુષ્ટ હરણ કરી ગયો છે તેને પત્તો લાગતો નથી તે તેને શોધી લાવી મારું દુઃખ દૂર કરે! .
