________________
પ્રકરણ ૧ લ
૧૭
કહે ભાગીલાલ સુણા શ્રેાતાજન, સ્વપ્ન લાવણી લલકારી, ચંદ્રગુપ્તને આપે ખુલાસે, શ્રી ભદ્રબાહુ અણુગારી, આવે! જમાને ચાલશે ભાઇ, વર્ષાં જ એકવીસ હજારી, ચંદ્રગુપ્તને કહે છે મુનીવર, પંચમ આરા દુઃખકારી. ૧૯
ઉપર મુજબ સોળે સ્વપ્નાના ભાવ ચંદ્રગુપ્ત રાજાને આચા શ્રી ભદ્રબાહુસ્વામીએ કહી સંભળાવ્યા. વાંચકગણુ! આ વાંચવાથી જરૂર એમ કબુલ કરવું પડે છે કે “જ્ઞાનીએ જે કહી ગયા છે તે સત્ય છે. ’ ચંદ્રગુપ્ત રાજર્ષી સ્વપ્નાને અધિકાર સાંભળીણા જ ગમગીન થયા અને પેાતાના રાજકુવરને રાજ્યને તમામ રાજ્યભાર સેાંપી પોતે નિવૃત્તિને માર્ગ ગ્રહણ કર્યાં, ધન્ય છે ! ! ! આવા કર્મી રાજાએ ને !
હલવા
ૐ
શ્રી સંઘનું બહુ માન.
જ્ઞાનીઓના વચન દિ ખાલી ગયાં સાંભળ્યા છે? જ્ઞાનીઓના વચન મિથ્યા થાય નહિ. એજ પ્રમાણે જ્યારે બાર બાર વર્ષના મહા ભયંકર દુષ્કાળ પડયો ત્યારે દરેક જનને અન્નના તેમજ પાણીના સાંસા પડવા લાગ્યા, એટલે ઘણા ખરા સાધુએ દક્ષિણ દિશા તરફ ચાલ્યા ગયા.. અને આજુ બાજુના ગામડામાંથી આહાર પાણી લાવી નિર્વાહ ચલાવવા લાગ્યા. આ વખતે એવું બન્યું કે ઘણા ખરા સાધુએ શાસ્ત્રો ભૂલવા લાગ્યા—ભૂલી જ ગયા. કારણ કે વિદ્યા એ એવું ધન છે કે જો તેને કેળવવામાં ન આવે તે તે તદ્દન ભૂલી જવાય છે.
જ્યારેબાર વર્ષના દુષ્કાળ પુરા થયા અને સાધુએ પાછા ફર્યાં. ત્યારે પાટલીપુત્ર નગરમાં સકળ સંધ ભેગે થયા અને જેને भे સુત્રા યાદ રહ્યાં હતાં તે બધા એકઠા કર્યો એમાં અગીઆર અંગેા મળી શકય! અને બારમું ‘દ્રષ્ટિવાદ ' અંગ બાકી રહ્યું, જેથી બધા
