________________
પ્રકરણ ૩૧ મુ
૨૨૧
મહારાજા! તમેને જરાપણ દીલગીર થવાનું કારણ નથી. તેને પરણનાર ભિક્ષુક ન હતા પણ એક વીર રાજકુમાર હતા. તે કુળ કે દેશ વિનાનેા ન હતા પણ તમારી પુત્રીને લાયક અને તમને રણમાં મહાત કરનાર વળી તમારી પુત્રીનું રક્ષણ કરનાર વીર રાજ્યપુત્ર દેવકુમાર હતા. જેને આ પાપીણીના પાપથીજ વનવાસ લેવા પડયા છે.
આ સાંભળી રાન્ન આશ્ચય પામી ખેલ્યું કેઃ–યેગીરાજ ! આપ આ શું ખેલે છે? મેં તે તેમને બહુજ અપમાન્યા છે, શું આ ર્ડાએજ તેને ફસાવ્યા હતા ? અને તેથી જ તેમને વનવાસ લેવા પડચો ? મહાત્મા, બેલા, આ પાપીણીને શી સજા આપવી? મહારાજ! એવાને તે એવી શીક્ષા આપવી જોઇએ કે તેને દાખલા દરેક જણા લે અને આવા પાપી કાર્યાં કરતાં દુષ્ટો ભૂલેચૂકે ભાગ ન લે. તેજ યાગ્ય છે.
યેગીરાજ! આપ જેમ કહેા તેમ કરવા તૈયાર છું.
મહારાજ! તેના નાક-કાન-કપાળ મેડાવી ઉધે ગધેડે બેસાડી નગરબહાર કઢાવી મૂકવી જોઈએ.
જાને ! માથા વગરના મટા દાઝયા ઉપર ડામ શા માટે આપે છે. દાસીએ કહ્યું.
કૃપાનાથ ! મને બચાવા ફરીથી આવા કામ કદાપી નહિજ કરૂં. મારા પર દયા લાવેા. દાસી એ હાથ જોડી કરગરવા લાગી.
જા તારૂં કાળું કર. “ જેવા કર્યા તેવા ભાગવ’” રાજા મેલ્યા.
આખરે દાસી મંજરીને પાપની શીક્ષા મળી અને સત્યને ય થયેા. ભાવિ ઘડીમાં શું કરે છે અને ઘડીમાં શું નથી કરતું ?
