________________
૧૪. કૃષ્ણ શ્રીનેમિનાથ
શંખ તા હાથયાર નથી એમ કહી તે પંચજન્ય શંખ ઉપાડયા અને બાળકની જેમ જોરથી વગાડયા. તે શ'ખના અવાજથી ત્રણે લેાકમાં ધ્રુજારી વ્યાપી ગઈ. હાથી-ઘેાડા વગેરે પશુએ બ ધન તેડીને ભાગવા લાગ્યા. દ્વારિકાના મહેલા અને કિલ્લાઆધણધણી ઊઠયા. લોકો એ નાસભાગ કરવા માંડી. કૃષ્ણ અને બળદેવ પણ આ અવાજથી વિચારમાં પડી ગયા. અને હથિયાર ધારણ કરી લડવા સજ્જ થઈ ગયાં. કૃષ્ણે પુછ્યુ કે આટલા મહાબળવાન માણુસ કેણુ છે ? જે મારે શંખ સરળતાથી વગાડે છે? શું કાઈ ખીજે ચક્રવતી ઉત્પન્ન થયા છે ? મારાથી વધારે બળવાન માણસ લાગે છે, શું મારી સાથે યુદ્ધ કરવા આવ્યા હશે ?
એટલામાં શસ્ત્રશાળાના રક્ષક દોડતા આવ્યે . અને કૃષ્ણ મહારાજને કહ્યું-હે સ્વામી ! શંખ વગાડનાર અન્ય કાઈ નહિ. પણ આપના નાનાભાઈ જે નેમિનાથ છે. મે તેમને ખૂબ સમજાવ્યાં પરંતુ ના માન્યા અને શંખ વગાડ્યા આમ છતાં રક્ષકની વાત કૃષ્ણના માનવામાં આવી નહિ ! નેમિનાથમાં આટલું બળ હાય તે અશકય છે. એટલામાં નેમિનાથને આવતાં જોઇ કૃષ્ણ સામે જઇને પ્રેમથી બાથમાં લઈને વહાલ દર્શાવ્યું. પેાતાની જોડે બેસાડયાં અને વાત વાતમાં ધીરેથી પૂછ્યું હું બધુ ! એવા તે જોરથી શખ વગાડયેા કે દારચે। માઝા મૂકીને ડોલવા લાગ્યા. સમગ્ર પૃથ્વી ધણધણી ઊઠી મને તો આશ્ચય થયું.
નેમિનાથ કહે- મોટાભાઈ! હું રમતા રમતા શત્રુ
૨૧૧
