________________
૩૯ ૯
ખંડ ૪ | ઢાળ ૨૬ જે દુઃખ સહે તે કહ્યાં નવિ જાય, થોડાથી તે અતિ બહુ થાય; જો. હવે તે સુજ્જસિવો ભૂદેવ, જિવાવે તે ઘૂયા સ્વયમેવ. જો ૪ ચાટુ વચ બોલીને ત્યાંહિ, બહુ નારીનાં રથણ લેઈ પાય; જો અતિ કષ્ટ કરી સા જિવાય, વઘતાં દિન દિન દુભગા થાય. જો ૫ આઠ વરસની થઈ સા બાલ, તેહવે પડ્યો બાર વરષી દુકાલ; જો તે દારુણ રણથી અઘિકાય, જનનું માન મહત્વ સવિ જાય. જો ૬ જાય સયણના સર્વ સનેહ, લાજ મર્યાદા જસ કીર્તિની રેહ; જો ઘર્માઘર્મનો નહિ હોય વિવેક, જેવારે વાઘે ભૂખનો અતિરેક. જો ૭ ભક્ષાભક્ષનો નહીં, વિચાર, છંડે માત પિતા પરિવાર જો. જાતિ ભાતિનો નહીં વ્યવહાર, માતંગઘરે પણ કરે આહાર. જો ૮ એવો કરાલ દેખીને દુકાલ, સુજ્જસિવો દ્વિજ ચિંતે તેણે કાલ; જો. સુઘા મહાગ્રહ ભંગુર દેહ, ત્રંબક માત્ર ઘન નથી મુજ ગેહ. જો ૯ કાંઈ નથી જે તે વેચીને આપ, અન્ન રત્ન લઈ કરું પ્રાણ થાપ; જો. તો પરદેશે જઈ પરઘર કાજ, કરીને જઠર ભરું શી તસ લાજ. જો ૧૦ પરદેશે જાવાને થયો ઉજમાલ, પણ “સંબલ વિણ શ્યારે હવાલ; જો પીડે બહુ સુઘા રાક્ષસી અભિભૂત, એમ ચિંતે થઈ ભૈરવ ભૂત. જો ૧૧ મારી એહ સુતાને હવ, ખાઉં આમિષશું પ્રાણ ઘરેવ; જો. વળી ચિંતે મન યુક્ત ન એહ, વેચું નગરમાં કેસહિક ગેહ. જો ૧૨ શિક ધિક મુજને નિષ્ફર આપ, હા હા મેં ચિંતવ્યું મહાપાપ; જો જે ચિંતિત દુષ્ટપણે મન ચંડ, તે દાવાનલથી અતિહિ પ્રચંડ. જો૦૧૩ એમ ચિંતી કોઈ ઈશ્વર ગેહ, મૂલ્ય વેચી લીએ ઉકણ તેહ જો. ગોવિંદ દ્વિજ શ્રાવક ઋદ્ધિવંત, આઢક કંગુને મૂલ્ય કરી તંત. જો૦૧૪ હવે સુજ્જસિવ બંભણ નામ, જ્ઞાતિ ધિક્કારથી ન રહ્યો ગામ; જો. નરવિક્રથી સઘળે અપમાન, પામે એહવું અછે નિદાન. જો ૧૫ જ્ઞાનવિમલ ગુરુ ગુણમતિવંત, તેહવાં કામ ન કરે દુરંત; જો તે ભણી દુઃખનું કરણ દુષ્કાળ, જેમ તેમ જાય તો ચૂકે જંજાલ. જો ૧૬
૧. પુત્રી ૨. સ્તનપાન ૩. જ્યારે ૪. સ્થાપના, રાખવું ૫. ભાથું ૬. અન્ન
