________________
૧૩૮
શ્રમણ ભગવાન શ્રી મહાવીર જીવન-દર્શન સંશયને છેદવામાં સમર્થ, મેઘની ગર્જના સમાન ગંભીર, એક જન પ્રમાણ ક્ષેત્રમાં પ્રસરવાની શક્તિવાળી દેવ, મનુષ્ય, ભીલ વગેરે સામાન્ય મનુષ્યો તથા તિર્યંચ જો પોતપોતાની ભાષામાં બરાબર સમજી શકે, એવી અમૃતવૃષ્ટિ સમાન ધર્મદેશના શરૂ કરી :
માનવભવની પ્રાપ્તિ અત્યંત દુર્લભ છે. મિથ્યાત્વ આદિ પાપોથી જીવે ભવસાગરમાં ડૂબી જાય છે. કર્મથી લેપાયેલ આત્મા સભ્ય જ્ઞાન, દર્શન અને ચારિત્ર વડે જલદી શુદ્ધ થાય છે અને સ્વર્ગ તથા મોક્ષની સુખપરંપરાને પામે છે. મિથ્યાત્વના કારણે વિવેકરૂપી લેચન આચ્છાદિત થઈ જતાં, સુદેવ, સુગુરુ અને સુધર્મને જાણી શકતા નથી. ગૃહકાર્યમાં આસક્ત અને કામગના તુચ્છ સુખ વડે નિરંતર અતૃપ્ત રહેતા મહાધીન છે અતિ દુર્લભ એવા ઉત્તમ માનવભવને, ક્ષણિક વિષય સુખની તૃષ્ણાના કારણે હારી બેસે છે. પ્રમાદ દશામાં રહેતા ઘણું જીવો રક્ષણ અને શરણરહિત થઈ નરકને વિશે દહન, ભેદન અને છેદન ઇત્યાદિ દુઃખ પામે છે. દેવ અને દાનથી પણ ન જીતી શકાય, એવા અદશ્ય શરીરવાળા રાગ આદિ અત્યંતર શત્રુઓને પંચ મહાવ્રતરૂપ શસ્ત્ર વડે સહેલાઈથી જીતી શકાય છે. જેનું મન શત્રુ-મિત્ર, રત્ન-પથ્થર, તેમજ સુખ-દુઃખમાં સમાન ભાવ રાખે છે તેમને દેવેથી પણ ઘણા અધિક સુખની પ્રાપ્તિ થાય છે.”
ત્રણેય લેકના પ્રાણીઓના પરમ હિતચિંતક એવા જગગુરુ શ્રી વીરપ્રભુની અમૃતવાણીનું પાન કરતાં-કરતાં આખી સભાન હૈયાં અતિ આનંદને અનુભવ કરી રહ્યાં.
આ જ મધ્યમાનગરીમાં રહેતા અતિ સમૃદ્ધિવાન સેમિલ બ્રાહ્મણે સ્વર્ગપ્રાપ્તિ માટે નગરીના બહારના ભાગમાં એક મહાયજ્ઞ આરંભે હતે. એ માટે દૂર-દૂરના સેંકડે શિષ્યના પરિવારવાળા, ચારે વેદના સૂત્રાર્થમાં પંડિત અને ચૌદ વિદ્યામાં પારંગત એવા, સાક્ષાત્ બૃહસ્પતિને પણ ઝાંખો પાડવાને ગર્વ ધારણ કરતા ઈન્દ્રભૂતિ
