________________
કંબલ–ાંબેલ
૧૦૫ પથરાયેલું હતું. સંયમજીવન સ્વીકારવાની હૈયે ભાવના હોવા છતાં, અશક્તિના કારણે તેઓ એક આદર્શ ગૃહસ્થ તરીકે પોતાને જીવનકાળ પસાર કરતા હતા.
ચતુષ્પદ તિર્યંચ આદિ પરિગ્રહ પાપને વધારનાર છે” એમ જિનવાણી સાંભળતાં જાણ્યું, એટલે એમણે “ગાય, ભેંસ આદિ તિર્યંચ પરિગ્રહ ન રાખવો” એવો નિયમ શ્રી ગુરુ મહારાજ પાસેથી ગ્રહણ કર્યો. બીજા પણ ઘણા અભિગ્રહ અંગીકાર કર્યા હતા.
સાધુદાસી શ્રાવિકા હંમેશાં એક ગોવાલણ પાસેથી દૂધ લેતી હતી. એકદા સાધુદાસીને વિચાર આવ્યો કે “આપણે દહીં–ઘી વેચાતાં લેવાં પડે છે, એના કરતાં દૂધ જ વધારે લેવું અને એમાંથી દહીં, ઘી ઘરે જ બનાવવાં !” આ વિચાર કરીને તેણે ગોવાલણને કહ્યું :
“તું દરરોજ દૂધ લઈ મારે ઘેર આવતી જજે. જેટલું દૂધ તું લાવીશ, તેટલું બધું દૂધ હું લઈ લઈશ. બીજે કયાંય તું જતી નહિ.”
ગેવાલણે આ વચન માન્ય કર્યું. પ્રતિદિન એકબીજાને જેવાથી અને કયવિકય કરવાથી તેમને પરસ્પર સ્નેહાનુબંધ વધી પડે.
એકદા ગોવાલણની કન્યાને વિવાહપ્રસંગ આવ્યો. નેહાનુબંધના કારણે ગોવાલણે સાધુદાસીને વિનંતિ કરી :
“તમે તમારા પૂર્વજન્મના પુણ્યપ્રકર્ષના પ્રભાવે ઠાઠમાઠથી લગ્નમહત્સવ કરી શકે છે, પણ મારાથી એ મહત્સવ થઈ શકે તેમ નથી, છતાં મારે ત્યાં આ શુભપ્રસંગે તમે સહુ જમવા પધારે, તે મારી શભા વધે.”
શ્રેષ્ટિએ જવાબ આપતાં કહ્યું : “હે ભદ્રએમાં શું ? અમે જરૂર આવીએ પણ ઘરના ઘણાં બધાં કામમાં પ્રવૃત્ત હેવાથી બે ઘડી પણ અમે ઘર મૂકી શકીએ એમ નથી. નિષ્કપટ નેહાનુબંધ બાહ્ય ઉપચારની અપેક્ષા રાખતા નથી, એમ સમજી તારે મનમાં સંતાપ ન કરે. તારી પ્રાર્થના સ્વીકારી શકતું નથી. તેના કારણે તું અપમાન
